Η μεγάλη ληστεία του τραίνου

Ο Ηρακλής Πουμαρώ τράβηξε μια τζούρα απο το iqos και το έβαλε στην τσέπη του. Κοίταξε τον αντιστράτηγο Μπαλούρδο με ενα ερωτηματικό βλέμμα ψάχνοντας την τσέπη του, έβγαλε μια πίπα και άρχισε να τη γεμίζει καπνό.

-«Αυτό είναι το τραίνο;», ρώτησε ανάβοντας την πίπα του.

-«Ναι», αποκρίθηκε ο Μπαλούρδος. «Εδω μας φώναξαν».

Ο Ηρακλής Πουμαρώ τράβηξε μια τζούρα κοιτάζοντας προσεκτικά το τραίνο. Μέτρησε νοερά τα βαγόνια. Εφτά συν τη μηχανή. Έσβησε την πίπα, την έβαλε στην τσέπη του, έβγαλε μια τσίχλα νικοτίνης και άρχισε να τη μασουλάει νωχελικά καθώς ανέβαινε στο βαγόνι κοντινότερα στη μηχανή, με τον αντιστράτηγο Μπαλούρδο πίσω του.

Κοίταξε προσεκτικά γύρω του προχωρώντας χωρίς να βιάζεται στο διάδρομο των βαγονιών.

-«Προσοχή στη λεπτομέρεια, Μπαλούρδε. Έτσι λύνονται τα εγκλήματα», είπε δίνοντας στη φωνή του ενα διδακτικό τόνο. «Αυτό είναι;», ρώτησε δείχνοντας τον πάγκο στο πίσω μέρος του βαγονιού.

«Ναι», αποκρίθηκε ο Μπαλούρδος.

Ο Ηρακλής Πουμαρώ έπιασε το χαρτι που βρίσκοταν στον πάγκο και το κοίταξε προσεκτικά.

-«Δε χωράει καμμία αμφιβολία», είπε. «Συλλάβετε τον».

Ο Μπαλούρδος έκανε νόημα στους δυο αστυνομικούς που τον ακολουθούσαν. Μπήκαν στο δωματιάκι δίπλα στον πάγκο, και πέντε λεπτά αργότερα ξαναβγήκαν κρατώντας έναν άντρα δεμένο με χειροπέδες.

Ο Ηρακλής Πουμαρώ έβγαλε την τσίχλα και την κόλλησε κάτω απο τον πάγκο. Έβγαλε ενα τσιγάρο απο την τσέπη του και το άναψε. κοιτάζοντας προσεκτικά τον άντρα. Δεν είχε τίποτε το ασυνήθιστο επάνω του, αλλά ο Πουμαρώ ήξερε καλά πως έτσι είναι στην πραγματικότητα οι εγκληματίες. Συνηθισμένοι.

«Η εγκληματική σου δράση έφτασε στο τέλος της, κάθαρμα. Συλλαμβάνεσαι με την κατηγορία της ληστείας». Έδειξε στους αστυνομικούς τον κατάλογο πάνω στον πάγκο. «Αυτό να το βάλετε στα πειστήρια», είπε.

Ο Πουμαρώ κατέβηκε απο το τραίνο παρακολουθώντας βαριεστημένα τους αστυνομικούς καθώς έβαζαν τον κυλικειατζή στο περιπολικό.

-«Ακου δεκατρία ευρώ το σάντουιτς ζαμπόν κασέρι», μονολόγησε.

Ο Ηρακλής Πουμαρώ πέταξε τη γόπα του στις ράγες, έψαξε στην μέσα τσέπη του σακκακιού του, έβγαλε ενα πούρο, το άναψε, και τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά.


Ο Άνθρωπος που δεν έλεγε πολλά

Τα δάχτυλα του Ηρακλή Πουμαρώ χαίδεψαν απαλά το μπούτι της Kendall Jenner, η οποία άφησε ενα αναστεναγμό ηδονής και σφίχτηκε ανάμεσα στο χέρι του. Την ώρα που ο Ηρακλής προχωρούσε απαλά προς τα πάνω με αργές κινήσεις νιώθοντας το σφριγηλό, απαλό δέρμα της Kendall, χτύπησε το τηλέφωνο.

Ο Πουμαρώ ξύπνησε απο τον ήχο του τηλεφώνου που βούλιαζε το όνειρο στον χαμένο κόσμο των ονείρων που διακόπτονται ξαφνικά. Άφησε ενα σαλάκι στο μαξιλάρι του, ανασηκώθηκε, και βρίζοντας απο μέσα του, άπλωσε το χέρι του στο τηλέφωνο που βρισκόταν στο κομοδίνο δίπλα του.

-«Ποιός μαλάκας είναι τέτοια ώρα;», φώναξε εκνευρισμένος ο επιθεωρητής στο τηλέφωνο.

-«Εγω είμαι, επιθεωρητά», ακούστηκε η φωνή του αντιστράτηγου Μπαλούρδου.

-«Ξέρεις τι ώρα είναι;», ρώτησε ο Ηρακλής.

-«Επιθεωρητά, έχουμε σοβαρό πρόβλημα», είπε ο Μπαλούρδος, αγνοώντας την ερώτηση. «Θυμάστε εκείνη την υπόθεση που διαλευκάνατε πρίν απο μία εβδομάδα;»

-«Θυμισέ μου», είπε ο Ηρακλής Πουμαρώ, προσπαθώντας με το άλλο χέρι του να βολέψει την στύση του που είχε μπερδευτεί ανάμεσα στα κλινοσκεπάσματα.

-«Ο ληστής τραπεζών με τα σημειώματα, που τον βρήκαμε επειδή ήταν μουγγός», απάντησε ο Μπαλούρδος.

Ναι, θυμήθηκα», είπε ο Ηρακλής. «Ποιό είναι το πρόβλημα;»

-«Τον έχουμε εδω στην ασφάλεια εδω και τρείς μέρες και τον σαπίζουμε στο ξύλο, κι αυτός ο κερατάς αρνείται να μας πεί οτι είναι μουγγός».

Ο Ηρακλής Πουμαρώ τράβηξε το χέρι του απο τα κλινοσκεπάσματα και έτριψε το μέτωπο του.

-«Μπαλούρδε, όταν πέρασες στη σχολή ΜΑΤατζήδων, σου έκαναν τέστ νοημοσύνης;», ρώτησε.

-«Φυσικά!», απάντησε ο Μπαλούρδος.

-«Και;», ρώτησε ο Ηρακλής Πουμαρώ.-

-«Μου έβγαλαν IQ 46. Το μεγαλύτερο σε ολόκληρη την τάξη. Πως αλλιώς θα έφτανα μέχρι Αντιστράτηγος;», αποκρίθηκε ο Μπαλούρδος, με μια φωνή γεμάτη υπερηφάνεια.

Ο Ήρακλής Πουμαρώ δεν απάντησε. Έκλεισε το τηλέφωνο, το άφησε στο κομοδίνο δίπλα του, άφησε ενα βαθύ αναστεναγμό, και σηκώθηκε να βγεί στο μπαλκόνι για τσιγάρο.


Ένα λυπητερό ποίημα

Ένα κόκκινο παντζάρι
κίνησε για το παζάρι
έμποροι κακοί το πιάσαν
σε καφάσι το ανεβάσαν

Και το παντζάρι πέθανε
το βρήκε τέλος άδικο
μέσα σε μια σαλάτα
με ρόκα και μπαλσάμικο


Μια παραλίγο αισθησιακή ιστορία

Το πρώτο πράγμα που είδα εκείνο το πρωϊ μόλις άνοιξα τα μάτια μου, ήταν τα ορθάνοιχτα πόδια της.

Δυστυχώς, ήταν σιδερώστρα.


Η μπαλάντα των λευκών συσκευών

Ψόφησε το πλυντήριο
γαμω το δγιάολο του
μισή μπουγάδα του’βαλα
δεν έχει το Χριστό του

Τώρα μαζεύω τα νερα
με κουταλάκι και κουβά

Εκει που δούλευε καλά
και είχε βγάλει μια πλύση
επάνω στην απόπλυση
του ήρθε να τα φτύσει

Τώρα μαζεύω τα νερά
με κουταλάκι και κουβά

Καλά που είναι κάθετο
γιατί αλλιώς δεν ξέρω
να γλύτωνα κατακλυσμό
πως θα τα καταφέρω

Τώρα μαζεύω τα νερά
με κουταλάκι και κουβά

Ξανά ποτέ τόσο νερό
δεν έχω κουβαλήσει
τέσσερα ρυζοχώραφα
στεγνά θα’χα ποτίσει

Τώρα μαζεύω τα νερά
με κουταλάκι και κουβά

Κι ελπίζω με το manual
τη λύση να τη βρώ
αλλιώς σας το υπόσχομαι
θα παω ν’απαυτωθώ

Τώρα μαζεύω τα νερά
με κουταλάκι και κουβά
και η ψυχή μου αγωνιά
πως θα απλώσω τα βρακιά
που δε στραγγίξανε καλά;


Η ιστορία μιας συναυλίας

Οι τρείς φίλοι καθόντουσαν σε ενα τραπέζι στη μέση του απολύτως τίποτα. Κοίταξαν γύρω τους, απορημένοι πως βρέθηκαν εκεί. Τίποτα απο οσα είχαν διαβάσει δεν τους προετοίμασε γι’αυτό που αντιμετώπιζαν αυτή τη στιγμή. Τα υπόλοιπα πάνω κάτω τα είχαν ξανακούσει, το τούνελ, το φώς, κτλ, αλλά κανείς δεν τους είχε πεί ποτέ γι’αυτό το τραπέζι. Ούτε για τις δυο καρέκλες που ήταν άδειες στην απέναντι μεριά του τραπεζιού.

Ξαφνικά, οι φίλοι είδαν απο το βάθος του απολύτως τίποτα να έρχονται προς το μέρος τους δυο μορφές. Οι μορφές πλησίασαν στο τραπέζι και κάθησαν στις άδειες καρέκλες απέναντι στην παρέα των τριών φίλων.

«Προφανώς καταλάβατε ποιοί είμαστε», είπε ο μουσάτος με τα κέρατα.

Οι τρείς φίλοι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό.

«Θα είμαστε σύντομοι», συνέχισε ο ασπρομάλλης με τη μακριά γενειάδα και το παράξενο μάτι μέσα στο τρίγωνο που αιωρούταν πάνω απο το κεφάλι του. «Κανονικά η διαδικασία είναι διαφορετική. Καθαρτήριο, καταμέτρηση αμαρτιών / αγαθοεργιών, επιλογή, κτλ – αλλά ειδικά για σας τους τρείς έβαλε βέτο ο προαιώνιος αντίπαλος μου απο δω πέρα», είπε δείχνοντας τον μουσάτο με τα κέρατα.

Οι τρείς φίλοι κοίταζαν αποσβολωμένοι πότε τον έναν και πότε τον άλλον.

«Η αλήθεια είναι οτι σας χρειάζομαι», διέκοψε τον ασπρομάλλη ο προαιώνιος αντίπαλος του. «Κάνουμε ενα downsizing κάτω, δεν ξέρω τι έχετε ακουστά, αλλά παραδοσιακά εμείς κάτω όσους ερχόντουσαν τους βάζαμε σε κάτι μεγάλα καζάνια με βραστά σκατά. Δυστυχώς το αέριο εχει ακριβύνει πάρα πολύ, και στο καπάκι μας ήρθε και μια αγωγή – φαίνεται οτι τα βραστά σκατά παραβιάζουν μια πατέντα της Microsoft»

«Να μην τα πολυλογώ, όπως καταλάβατε έχουμε θέμα», συνέχισε ο μουσάτος με τα κέρατα, «και τελικά το δώσαμε project στον τεχνικό διευθυντή, τον Δρ. Μένγκελε που έψαξε, είδε μια συναυλία σας και αποφάσισε οτι είστε ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε»

«Δεν είμαι σίγουρος οτι μας τιμάει αυτό», πετάχτηκε ο ένας απο την παρέα των τριών.

Ο μουσάτος με τα κέρατα κοίταξε τον Μάνο. «Συμφωνεί και η καλλιτεχνική μας διευθύντρια», είπε.

«Εχετε καλλιτεχνική διευθύντρια;», ρώτησε ο Μπάμπης.

«Ναι», απάντησε ο μουσάτος με τα κέρατα, «τη Λένι Ρίφενσταλ».

Ο ασπρομάλλης με τη γενειάδα έσκυψε ελαφρά προς το μέρος των τριών φίλων.

«Αυτό όλο όπως καταλαβαίνετε είναι λίγο θεσμικό ζήτημα, γιατί παρακάμπτει όλες τις διαδικασίες, κανονικά κανένας απο τους δυο μας δεν κάνει απευθείας ανάθεση, οπότε αποφασίσαμε οτι η επιλογή ανήκει σε σας. Μπορείτε να διαλέξετε σε ποιόν απο τους δυο μας θα έρθετε».

Οι δυο προαιώνιοι εχθροί έβγαλαν απο ενα χαρτί και το άφησαν μπροστά τους επάνω στο τραπέζι.

Οι τρείς φίλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με αμηχανία.

«Μπορώ να ρωτήσω κάτι;», είπε ο Φίλιππος.

«Βεβαίως», απάντησε ο ασπρομάλλης με τη γενειάδα.

«Απο όργανα τι έχετε;»

«Εμείς», απάντησε ο ασπρομάλλης, «έχουμε κυρίως άρπες. Υπάρχουν μερικά βιολιά, και έχουμε και ενα εκκλησιαστικό όργανο, αλλά δεν ξέρει κανένας να το παίζει, περιμένουμε να ανέβει ο Knuth μόλις τελειώσει το βιβλίο του».

«Εμείς πάλι», συνέχισε ο μουσάτος με τα κέρατα, «έχουμε τα κλασσικα Fender, DX-7, κτλ».

Οι τρείς φίλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. «Υπάρχει ενα πρόβλημα», είπε ο Μάνος. «Δεν έχουμε ντράμερ».

Ο μουσάτος με τα κέρατα έβγαλε ενα iPad και σκρόλλαρε διαβάζοντας.

«Ο Ρίνγκο σας κάνει;»

Οι τρείς φίλοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και κούνησαν το κεφάλι τους καταφατικά. Ο Μπάμπης πήρε το χαρτί που βρίσκοταν μπροστά στον μουσάτο, υπέγραψε, και το πέρασε στον Φίλιππο.

Ο μουσάτος με τα κέρατα γύρισε προς τον ασπρομάλλη.

«Λυπάμαι, έχασες. Μη στεναχωριέσαι, θα σου δώσω τους επόμενους».


Η αίθουσα έμοιαζε με δικαστήριο. Ο κατηγορουμενος βρισκόταν στο εδώλιο κοιτάζοντας τους έξι Δικαστές – τρείς απο κάθε μεριά. Στο ακροατήριο βρισκόταν όλοι όσους αδίκησε στη ζωή του ο κατηγορούμενος, καθώς και όλοι όσους ωφέλησε. Η μια πλευρά ήταν καταφανέστατα μεγαλύτερη σε πλήθος.

Ένας απο τους δικαστές, που καθόταν στη θέση του προέδρου του δικαστηρίου, άρχισε να διαβάζει τις αμαρτίες του κατηγορουμένου

«Καρδούλωνε την πρώην του…»

Ένας άλλος δικαστής τον διέκοψε. «Ολοι μας το έχουμε κάνει αυτό»

Ο πρώτος δικαστής φάνηκε να θυμώνει απο την διακοπή.

«Μη με διακόπτεις, έχει και συνέχεια. Έκανε like στον εαυτό του», συνέχισε.

Οι δικαστές άφησαν ενα επιφώνημα αηδίας. Ο Πρόεδρος συνέχισε απτόητος.

«Έστελνε γλυκιές καλημέρες με καρδούλες μωράκια και καφέδες μαζί με κόκλα κάνε με αδδ είμαι πλόκ»

Δυο απο τους δικαστές στράφηκαν με αηδία.

«Επίσης έκανε share Λόγια Και Εικόνες Της Μαρίας Βογιατζάκη-Ντού…»

Ένας απο τους δικαστές τον διέκοψε.

«Πρόεδρε, νομιζω αυτά είναι αρκετά για να πάρουμε απόφαση, εγω προσωπικά πείστικα, κι εξάλλου δεν αντέχω να ακούω άλλο. Να ψηφίσουμε; Εγώ ψηφίζω κόλαση»

«Κόλαση»

«Κόλαση»

«Σαφέστατα κόλαση»

«Κόλαση, σίγουρα»

«Κόλαση. Ομοφωνία», είπε ο πρόεδρος.

«Κατηγορούμενε, καταδικάζεσαι σε αιώνια καταδίκη στην Κόλαση, δίχως δικαίωμα έφεσης. Η ποινή σου αρχίζει αμέσως τώρα». Στράφηκε προς τους δυο φρουρούς που βρίσκοταν στα αριστερά της αίθουσας. «Πάρτε τον!»

Ο Κορκονέας και ο Σαραλιώτης κατευθύνθηκαν προς το μέρος του κατηγορούμενου, τον άρπαξαν και τον έσυραν προς την αριστερή πόρτα της αίθουσας. Άνοιξαν την πόρτα, τον έσπρωξαν στο σκοτάδι, και έκλεισαν την πόρτα πίσω του.

Ο πρώην κατηγορούμενος – και νυν κατάδικος – κοίταξε το απόλυτο σκοτάδι γύρω του με τρόμο. Ξαφνικά, οι προβολείς άναψαν, φωτίζοντας τους τρείς φίλους που βρίσκοταν επάνω στη σκηνή.

Ακούστηκαν οι πρώτες νότες απο το «Μοναξιά μου όλα», και καθώς ο Φίλιππας πλησίαζε το μικρόφωνο, ενας προβολέας φώτισε αργά το γιγάντιο πανώ που κρέμοταν επάνω απο τη σκηνή.

ΚΑΛΩΣΗΛΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΠΥΞ ΛΑΞ

Το ουρλιαχτό του κατάδικου ακούστηκε μέχρι τα πέρατα της κόλασης.


Μιά οικολογική ιστορία

Το όνειρο της μικρής Γκρέτελ θα γίνοταν επιτέλους πραγματικότητα. Δε μπορούσε να το πιστέψει μέσα της πως έφτασε κάν μέχρι εδω, στην ολομέλεια του ΟΗΕ, να μιλάει μπροστά στους εκπροσώπους 193 χωρών του πλανήτη, για την οικολογική καταστροφή που απειλεί τη Γη.

Εκατομμύρια κοσμος είδε σε ζωντανή μετάδοση τους 192 εκπροσώπους του ΟΗΕ να δακρύζουν – εκτός απο τον εκπρόσωπο της Σιέρρα Λεόνε που έπασχε απο μια σπάνια ασθένεια και δεν είχε δάκρυα – καθώς η Γκρέτελ δηιγόταν πως συνέλαβε το σχέδιο της, εκείνη τη μέρα που είδε το βιντεάκι στο Youtube με τις χελώνες που πέθαιναν παγιδευμένες σε πλαστικές σακκούλες και μπουκάλια που κατέληγαν στη θάλασσα.

Το πως το έκανε σκοπό της ζωής της να καταστρώσει το σχέδιο που τώρα περιέγραφε στην ολομέλεια του ΟΗΕ, ενα σχέδιο που όταν θα ολοκληρώνοταν, καμμία χελώνα ποτέ ξανά πουθενά στον πλανήτη δε θα υπέφερε με τέτοιο τρόπο.

Η απόφαση του ΟΗΕ ήταν σχεδόν ομόφωνη – αν εξαιρέσουμε την λιγάκι ατυχή αποχή του εκπροσώπου του Αγίου Μαρίνου, που δεν είχε χελώνες. Το σχέδιο της Γκρέτελ θα έμπαινε σε άμεση εφαρμογή υπο την εποπτεία του ΟΗΕ. Κάθε χώρα θα βοηθούσε με υλική και τεχνολογική συνδρομή, ενω στην προσπάθεια συμμετείχαν και απλοί καθημερινοί πολίτες, που μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν το εγχείρημα μέσω του Kickstarter της Γκρέτελ.

Η Ρωσσία, το Καζακστάν, το Τουρκμενιστάν, το Ιράν και το Αζερμπαιτζάν έβαλαν στην άκρη τις διαφορές τους και παραχώρησαν για το σχέδιο την Κασπία Θάλασσα, που σύμφωνα με τις μελέτες των βιολόγων είχε το κατάλληλο νερό με τη σωστή ακριβώς περιεκτικοτητα αλάτων και ιχνοστοιχείων. Οι ΗΠΑ έδωσαν τέσσερις δορυφόρους που παρακολουθούσαν τον παγκόσμιο πληθυσμό χελώνας, και δυο φρεγάτους για το θαλάσσιο σκέλος της επιχείρησης. Οι Φιλιππίνες έδωσαν το πλήρωμα των πλοίων, και η Ιταλία προσέφερε απλόχερα τον Βεζούβιο.

Το σχέδιο ήταν απλό στη σύλληψη, τόσο παιδικά απλοϊκό που μόνο ενα παιδί σαν τη Γκρέτελ θα μπορούσε ποτέ να το σκεφτεί – αλλά τόσο δύσκολο και περίπλοκο στην πραγματοποίηση του, που μόνο ο ΟΗΕ θα μπορούσε ποτέ να το φέρει εις πέρας. Το πρώτο σκέλος της επιχείρησης ήταν και το πιο δύσκολο. Εφτά χρόνια χρειάστηκαν οι επιστήμονες του ΟΗΕ για να χαρτογραφήσουν και να μαζέψουν όλες τις χελώνες του πλανήτη στα ειδικά διασκευασμένα πλοία – ενυδρεία. Με μια τέλεια συγχρονισμένη επιχείρηση, τεράστια Καναδέζικα πυροσβεστικά αεροπλάνα μετέφεραν το νερό απο την Κασπία Θάλασσα μέχρι την Ιταλία, γεμίζοντας αργά τον κρατήρα του Βεζούβιου καθώς ο στόλος των ελικοπτέρων άδειαζε ενα-ενα τα χιλιάδες κοντεϊνερ – ενυδρεια με τις χελώνες στη λίμνη που σχημάτιζε ο κρατήρας.

Την τελευταία χελώνα μάλιστα την έβαλε στη λίμνη η ίδια η Γκρέτελ με τα χέρια της, μια συγκινητική σκηνή που μεταδόθηκε σε όλες τις χώρες του κόσμου, και σήμανε την έναρξη του δεύτερου σκέλους του μεγαλόπνοου σχεδίου της. Οι επιστήμονες του Εθνικού Εργαστηρίου του Los Alamos υπολόγισαν με ακρίβεια τις πυρηνικές εκρήξεις που χρειάζοταν για να ενεργοποιηθεί τμηματικά το ηφαίστειο σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Τομέα Γεωφυσικής ΑΠΘ, ώστε να ανεβεί σταδιακά η θερμοκρασία με τέτοιο ρυθμό που να μήν νιώσουν τίποτε οι χελώνες.

Όταν η θερμοκρασία έφτασε στο βέλτιστο σημείο σύμφωνα με τη συνταγή που προσάρμοσαν οι καλύτεροι Γάλλοι σεφ της μοριακής κουζίνας, βασισμένοι στην κλασσική παραδοσιακή συνταγή της γιαγιάς του Αυτοκράτορα Guangxu που προσέφερε η Κίνα, προστέθηκε το αλάτι – δωρεά του Νεπάλ – το τζίντζερ, τα κρεμμυδάκια, και ολόκληρη η σοδειά δυο ετών απο λαχανάκια Βρυξελλών, ειδική δωρεά της Ευρωπαϊκης Επιτροπής – και η μεγαλύτερη χελωνόσουπα του πλανήτη αφέθηκε να σιγοβράσει αργά επι τέσσερα χρόνια.

Τα οικολογικά βαζάκια με τη χελωνόσουπα προσφέρθηκαν στους χορηγούς της Γκρέτελ στην προνομιακή τιμή των πέντε δολλαρίων το βαζάκι, ενω περιορισμένος αριθμός διατέθηκε σε συλλεκτικές συσκευασίες στους μεγάλους ιδιώτες χορηγούς.

Και η χελωνόσουπα ήταν τόσο νόστιμη που η Γκρέτελ, μαζί με τη θέση της Πρέσβειρας Περιβάλλοντος του ΟΗΕ, πήρε σε μια σεμνή τελετή, και έξι αστέρια Μισελέν.

Επιτέλους, το όνειρο της είχε γίνει πραγματικότητα.

Καμμία χελώνα δε θα υπέφερε ποτέ πιά απο τις πλαστικές σακούλες που διάφοροι ασυνείδητοι άδειαζαν στον ωκεανό.