The Black Uber

Μου πήρε πραγματικά πολύ χρόνο και προσπάθεια για να βρώ το Black Uber – και οχι άδικα, εδω που τα λέμε, αν σκεφτεί κανείς το είδος της υπηρεσίας που προσφέρει. Μετά όμως απο μέρες αναζήτησης στις πιο κρυφές και σκοτεινές γωνιές του διαδικτύου, άπειρες συνομιλίες με διάφορους αμφιβόλου υπολήψεως ενδιάμεσους μέχρι να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους, και ποιός ξερει τι ελέγχους για μένα με τα προσωπικά στοιχεία που ήμουν υποχρεωμένος να τους δώσω για να επιβεβαιώσουν την ταυτότητα μου, επιτέλους το κατάφερα.

Το SMS με τον κρυπτογραφημένο σύνδεσμο οδηγούσε σε εναν κρυφό χώρο, απο οπου μπορούσα να κατεβάσω την εφαρμογή στο κινητό μου – και μόνο εγώ, μια που ο σύνδεσμος ήταν μιας χρήσης. «Απαραίτητα μέτρα ασφαλείας» σκέφτηκα, καθως ανοιγα την εφαρμογή στο κινητό μου με ενα ελαφρύ πάτημα του δείκτη στην οθόνη. Μετά απο ελάχιστα δευτερόλεπτα, είδα το λογότυπο της Black Uber να με καλωσορίζει.

Η εφαρμογή ήταν πραγματικά πολύ καλοφτιαγμένη. Σου επέτρεπε να διαλέξεις τα πάντα – ώρα, ημέρα, αυτοκίνητο – όλα γρήγορα, πολυτελή αυτοκίνητα που ταίριαζαν σε μια υπηρεσία σαν κι αυτή. Porsche και Lamborghini τα περισσότερα, αρκετές Ferrari, ενω στη λίστα ξεχώριζαν ορισμένα πραγματικά εντυπωσιακά μοντέλα της Bugatti, με απλησίαστο όμως κόστος.

Διάλεξα τελικά μια Porsche Cayman S σε λαχανί φωσφοριζέ. Πάντα μου άρεσε το συγκεκριμένο μοντέλο περισσότερπο απο την 911. Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στον οδηγό, και η μέρα μου ήταν εξίσου αδιάφορη, οπότε διάλεξα την επόμενη Κυριακή. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα φάνηκε στην οθόνη μου η τιμή. Δεν τα λες και λίγα τα εβδομήντα χιλιάδες δολλάρια, αλλά και πάλι αν σκεφτείς τους κινδύνους της συγκεκριμένης επιχείρησης, δε μου φάνηκαν και πολλά. Εξάλλου δε θα τα πλήρωνα εγω.

Η εβδομάδα πέρασε χωρίς κανένα απρόοπτο, αν εξαιρέσω κάποιες λιγάκι περίεργες αλλαγές στο περιβάλλον γύρω μου, που τις θεώρησα συνηθισμένες. Ενας καινούριος ένοικος μετακόμισε ξαφνικά στο διαμέρισμα δίπλα μου. Προφανώς οι έλεγχοι συνεχίζοταν μέχρι την τελευταία στιγμή. «Ας είναι», σκέφτηκα, «κι εγω θα ήθελα να γνωρίζω όσο το δυνατόν περισσότερα για το ποιόν των πελατών μου».

Τελικά έφτασε η Κυριακή. Φόρεσα ενα απλό μπλουζάκι και ενα τζήν παντελόνι για την περίσταση, και κατέβηκα στο δρόμο, 20 λεπτά πρίν απο το προκαθορισμένο ραντεβού. Κοίταζα γύρω μου, με αρκετή ανησυχία ομολογουμένως. Δε θα ήθελα κάτι να πάει στραβά την τελευταία στιγμή.

Ευτυχώς, τίποτα δεν πήγε. Ακριβώς πέντε λεπτά πρίν απο την ώρα που είχα ορίσει στην εφαρμογή, μια λαχανί φοσφωριζέ Porsche έστριψε στη γωνία και σταμάτησε στο πεζοδρόμιο δίπλα μου. Άνοιξα την πόρτα και κάθησα στο αναπαυτικό κάθισμα του συνοδηγού.

-«Ζώνη», μου υπενθύμισε ο οδηγός. Πάντα την ξεχνάω τη ζώνη.
-«Belts? Where we’re going, we don’t need belts», απάντησα, παραφράζοντας την πασίγνωστη ατάκα απο εκείνη την παλιά ταινία με το ταξίδι στο μέλλον.

Έδεσα τη ζώνη μου, η πόρπη μπήκε γλυκά στη θέση της με ενα απαλό κλίκ. Εξαίσιο αυτοκίνητο. Ο οδηγός γέλασε με το καλαμπούρι, γύρισε και με κοίταξε. Στην ηλικία μου περίπου, μερικά χρόνια μικρότερος η μεγαλύτερος. Τα μαλλιά του είχαν αρχίσει να γκριζάρουν στους κροτάφους. Φαινόταν καλοβαλμένος.

-«Ξεκινάμε;», με ρώτησε.
-«Είμαι έτοιμος», αποκρίθηκα.

Μέχρι το μισό της διαδρομής, επικρατούσε μια λογική θα έλεγα αμηχανία, δεδομένων των περιστάσεων. Βγήκαμε απο την πόλη και αρχίσαμε την μακριά πορεία μέσα στις στροφές και τα λιβάδια της υπαίθρου. Δεν είχα πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το πού ακριβώς θα πηγαίναμε, αυτό ήταν αρμοδιότητα του οδηγου.

Την κουβέντα τελικα ξεκίνησε ο ίδιος. Δε συστηθήκαμε κάν – θα ήταν αδιάφορο, και το ξέραμε και οι δύο. Μπήκε αμέσως στο θέμα.

-«Πότε το αποφάσισες;», με ρώτησε.
-«Έχει περίπου τρείς μήνες», απάντησα. «Δεν είναι και λίγο, αν σκεφτείς οτι μου δίνουν έξι».
-«Τελικό στάδιο;»
-«Ναι, δυστυχώς. Ήπαρ. Εσύ;»
-«Εγω είμαι υγιέστατος. Άλλο πράγμα με έφερε ως εδω».

Είχαμε βγεί απο την ύπαιθρο και συνεχίζαμε στα ορεινά, δίπλα στη θάλασσα. Οι στροφές άρχισαν να γίνονται ολο και πιο κλειστές, και ο οδηγός οδηγούσε επιδέξια και προσεκτικά. Στις πολύ κλειστές στροφές ακουγόταν ένας περίεργος γδούπος.

Ντράπηκα να ρωτήσω. Το κατάλαβε, και συνέχισε μόνος του.

-«Τζόγος. Το όνειρο μου ήταν πότε θα ξετινάξω το καζίνο, τελικά φυσικά ξετίναξε αυτό εμένα. Δανείστηκα απο λάθος ανθρώπους. Δε σου δίνουν και πολλές επιλογές, ξέρεις. Τουλάχιστον τα λεφτά της ασφάλειας θα ξεχρεώσουν τα χρωστούμενα και θα μείνει και κάτι για τη γυναίκα μου».
-«Το ξέρει;»

Γέλασε.

-«Φυσικά και όχι. Θα με σταματούσε. Με αγαπάει ακόμα, η χαζή, μετά απο οσα της εχω κάνει. Ελπίζω να μη συνεχίσει και μετά απο αυτό. Θα είναι πολύ δύσκολο για κείνη».

Δεν ήθελα να μπλέξω με τα οικογενειακά ενός αγνώστου, γι αυτό προσπάθησα να αλλάξω λιγάκι θέμα συζήτησης. «Το αμάξι;», ρώτησα.

-«Απο το Black Uber. Διαλέγεις ότι αμάξι θέλεις σαν οδηγός. Αυτό ήταν απο τα αγαπημένα μου. Είχα αγοράσει το ίδιο, τις καλές ημέρες, και το ξέρω καλά αυτό το αμάξι. Στις οδηγίες έγραφε να κάνω ο,τι καλύτερο μπορώ. Ακούς τους θορύβους όταν στρίβουμε; Κάτι πρέπει να έχει στο πόρτ μπαγκάζ».
-«Η κάποιον», σχολίασα πικρόχολα.
-«Πιθανότατα. Δε θα το μάθουμε», απάντησε χαμογελώντας.
-«Ποιός έχει την Black Uber, ξέρεις;», ρώτησα.
-«Κανείς δεν ξέρει. Έψαξα, αλλά κρύβονται καλά. Το συνηθισμένο πλέγμα υπεράκτιων εταιριών. Κάποιοι λένε οτι είναι οι ίδιοι με την  Uber, αλλά δεν το πιστεύω. Λέγεται οτι απο πίσω βρίσκεται ο Elon Musk. Πιθανότατα ισχύει. Είναι αρκετά καθήκι για κάνει κάτι τέτοιο, και είμαι σίγουρος οτι δεν το κάνει για τα χρήματα. Απλά γουστάρει»

Μου φάνηκε λογικό.

Ο οδηγός διέκοψε τις σκέψεις μου.

-«Είσαι έτοιμος; Φτάνουμε».

Είχαμε βγεί σε ενα ανοιχτό σημείο του δρόμου. Αριστερά μας, το βουνό υψώνοταν απειλητικά. Δεξιά μας, ο γκρεμός που κατέληγε στη θάλασσα. Βρισκόμασταν ηδη σε αρκετό ύψος.

-«Είμαι έτοιμος εδω και καιρό», απάντησα. «Χάρηκα για τη γνωριμία».
-«Κι εγώ. Ζώνη». Πάντα ξεχνάω τη ζώνη, αλλά δεν περίμενα ποτέ οτι θα την ξεχνούσα με τέτοιο τρόπο. Γέλασα. Πάτησα το κουμπί, και η πόρπη βγήκε γλυκά απο τη θέση της με ενα απαλό κλίκ. Εξαίσιο αυτοκίνητο. Ο οδηγός έκανε το ίδιο.

Με κοίταξε και τον κοίταξα. Ενα απλό βλέμμα, ενα νευμα αρκούσε. Είχε φτάσει η στιγμή, και το ξέραμε και οι δύο.

Πάτησε το γκάζι αλλάζοντας επιδέξια και γρήγορα τις ταχύτητες.

1-100 σε έξι δευτερόλεπτα. Μόλις που μου έφτασαν για να αναρωτηθώ εαν θα έπιανε τελική.

150.

200.

Η απότομη στροφή φάνηκε στον ορίζοντα μπροστά μας.

260. Την έπιασε, τελικά.

Ακούστηκε ένας θόρυβος. Το τράνταγμα ήταν λιγότερο απο ότι περίμενα. Εξαίσιο αμάξι. Η Porsche έσκισε το προστατευτικό κιγκλίδωμα της στροφής σαν βούτυρο, και βρέθηκε στο κενό.

Κοίταξα γύρω μου.

Απέραντο γαλάζιο.

Γαλήνη.

Πέντε δευτερόλεπτα πτήσης.

Πέντε τελευταία, υπέροχα δευτερόλεπτα.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s