Μια ιστορία με στρείδια

Ζούσε κάποτε στη Νέα Ζηλανδία ένας πολύ φανατικός Αμπαλαέας. Λάτρευε τον ΜΠΑΟΓΚ, δεν έχανε ούτε παιχνίδι του στην τηλεόραση, και ήταν ο πρόεδρος, αντιπρόεδρος, γραμματέας, ταμίας, και μοναδικό μέλος του συλλόγου «Παοκ Ειρηνικού Ωκεανού και νήσων Σαμόα», πράγμα που του δημιουργούσε πολλές φορές θεματάκια με τις αρχές, δεδομένου οτι το όνομα του συλλογου έβγαζε το ατυχές ακρωνύμιο ΠΕΩΣ, αλλά αυτό είναι μια ιστορία που θα τη διηγηθούμε μια άλλη φορά.

Ο Αμπαλαέας μας λοιπόν ήταν πολύ αγαπητός στην αθλητική κοινότητα της Νέας Ζηλανδίας, που τον έβλεπαν σαν εναν λιγάκι γραφικό, μεν, αλλά πραγματικά παθιασμένο φίλαθλο. Ελλείψει πολλών παιχνιδιών με την αγαπημένη του ομάδα, πήγαινε πάντα στους φιλικούς αγώνες της Wellington Phoenix με την Ferrymead Bays και χοροπηδούσε φωνάζοντας αμπαλαέαεαε πούστη παναθηναϊκέ και τέτοια χαριτωμένα καταδιασκεδάζοντας τους Νεοζηλανδους φιλαθλους, οι οποίοι τον λάτρευαν.

Μέχρι που μια μέρα, ηρθε η μεγάλη στιγμή που περίμενε για όλη του τη ζωη. Η ομαδα της καρδιάς του έρχοταν επιτέλους στη Νέα Ζηλανδία για ενα παιχνίδι στην έβδομη κατηγορία του πρωταθλήματος Βόρειας Αφρικής – Ωκεανίας. Ο Αμπαλαέας μας προετοιμάστηκε κατάλληλα για το μεγαλύτερο γεγονός της ζωής του. Αγόρασε εισητήρια για μισή κερκίδα, και τη γέμισε με όλου του κόσμου τα καλά. Ρετσίνες, ούζα, ντολμαδάκια, κεφτεδάκια, γιουβαρλάκια, μπάφους, και το καλύτερο απ΄ολα, το πιο εκλεκτό απο τα εκλεκτά εδέσματα: Ενα καφάσι απο εκείνα τα ονομαστά, πεντανόστιμα πελώρια αφροδισιακά στρείδια του Ειρηνικού.

Θα τα έτρωγε σιγά σιγά καθώς ο αγώνας θα κορυφώνοταν, και τη στιγμή εκείνη που ο ΠΑΟΚ θα έβαζε το γκολ που θα έκρινε τον αγώνα, θα έτρωγε το τελευταίο και πιο μεγάλο στρείδι, που θα του χάριζε την υπέρτατη ηδονή.

Έτσι κι έγινε λοιπόν, και ο αμπαλαέας μας μέχρι το 87ο λεπτό του αγώνα είχε φάει όλα τα μεζεδάκια, και ήταν ετοιμος να εκραγεί απο την καύλα με τα στρείδια που είχε φάει, όταν ο Κούδας η κάποιος τέτοιος τέλος πάντων που δυστυχώς δεν έχει καταγραφεί ξεκάθαρα στις σχετικές πηγές, με ενα αριστοτεχνικό σούτ στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα της αντίπαλης ομάδας. Σαν έτοιμος απο χρόνια ο αμπαλαέας μας, πιάνει το τελευταίο, το πιο μεγάλο και νόστιμο στρείδι, και το καταπίνει αμάσητο με μια μπουκιά, ακριβώς τη στιγμή που η μπάλα έμπαινε στη μικρή περιοχή.

Ο αμπαλαέας μας δυστυχώς όμως στάθηκε άτυχος. Το στρείδι του κάθησε στο λαιμό, πνίγηκε, και πέθανε χωρίς να δεί το γκόλ του ΠΑΟΚ που θα κέρδιζε τον αγώνα.

Τόσο πολύ συγκινήθηκαν οι φίλαθλοι της Νέας Ζηλανδίας απο το δράμα του αγαπημένου σε όλους αμπαλαέα, που σε μια σεμνή τελετή μετά την κηδεία του, ο Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας Θαλάσσιας Ζωολογίας έδωσε στο περίφημο αυτό στρείδι του Ειρηνικού, πρός τιμήν του Αμπαλαέα, το όνομα Abalone.

1392957928564

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s