Ο άνθρωπος που ίσως να υπήρχε

Κανείς δε θυμόταν πόσα χρόνια πέρασαν απο την τελευταία φορά που κάποιος τον είδε – η τουλάχιστον, νόμιζε οτι τον είδε. Άκόμα και οι συνθήκες κάτω απο τις οποίες εξαφανίστηκε ήταν μυστηριώδεις, και οι άνθρωποι είχαν σιγά σιγά ξεχάσει ακόμα και την εποχή πρίν την τελευταία βεβαιωμένη εμφάνιση του – που ακόμα και γι’αυτήν, κανείς δεν ήταν απολύτως σίγουρος, και τα σχετικά δεδομένα ήταν δύσκολο να στηριχθούν. Τα περισσότερα ήταν κάποια παλιά αποκόμματα εφημερίδων, γραμμένα σε περίεργες γλώσσες, που ανέφεραν την εξαφάνιση κάποιου, τόσο αόριστα που μπορεί κάλλιστα και να μην ήταν ο ίδιος.

Κάποιοι είπαν οτι εξαφανίστηκε με τη θέληση του, κάποιοι άλλοι σκέφτηκαν οτι μπορεί να έπαθε κάτι, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να επιβεβαιώσει τις ιστορίες που συχνά πυκνά ακούγοταν σε ο,τι είχε απομείνει απο παλιές παρέες που όλο και λιγότερο συζητούσαν γι’αυτόν. Μέχρι που σιγά σιγά μεταξύ τους τρύπωσαν οι ασυμφωνίες, και ο καθένας τον θυμόταν σαν κάτι όλο και περισσότερο διαφορετικό απο όλους τους υπόλοιπους, κάνοντας τους να αναρωτιούνται για το αν γνώρισαν πραγματικά τον ίδιο άνθρωπο.

Ορισμένοι είπαν οτι το έκανε επίτηδες – πως χάθηκε κάπου σε κάποιο μέρος που θα ήταν αδύνατον να βρεθεί, σε ένα απο κείνα τα ταξίδια του, που γινόντουσαν όλο και πιο συχνά, ολο και πιο μακριά, στη διάρκεια των οποίων κανείς δεν έρχοταν σε επαφή μαζί του – απλώς εξαφανιζόταν για μεγάλα διαστήματα, για να εμφανιστεί ξανά σε κάποιο άλλο μέρος της γής, τόσο αθόρυβα όσο εξαφανίστηκε. Κάποιοι άλλοι είπαν οτι μπορεί απλά να άλλαξε, να εξαφανίστηκε και να ξαναεμφανίστηκε σαν κάποιος άλλος, χωρίς κανένα συνδετικό κρίκο που να μπορεί να τον δέσει με το παρελθόν και με τους ανθρώπους που κάποτε τον γνώριζαν

Ακόμα και το όνομα του ήταν κοινό, τόσο κοινό που δεν θα το ξεχώριζες απο τα τόσα άλλα ονόματα ενος τηλεφωνικού καταλόγου. Λέγεται οτι κάποιοι έψαξαν να τον βρούν – αλλά κανείς ποτε δε μπόρεσε να μιλήσει με κάποιον που να ήξερε τι του συνέβη, που να είχε αδιάψευστες αποδείξεις οτι τον είχε συναντήσει, η έστω που να μπορούσε να δώσει κάποια χρήσιμη πληροφορία γι’αυτόν. Σκόρπιες αναφορές εμφανίσεων η γνωριμιών που θα μπορούσαν να ταίριαζαν σε οποιονδήποτε άλλον, που τους έκαναν να αμφιβάλλουν για το αν βρήκαν τελικά τον ίδιο άνθρωπο, η αν απλά έπεσαν επάνω σε συμπτώσεις τόσο μπερδεμένες που τους έκαναν να αμφιβάλλουν για τις ίδιες τους τις μνήμες.

Μέχρι που τελικά ο χρόνος ξεθώριασε ακόμα και τις δικές τις μνήμες, που κάποτε, τον πρώτο καιρό, ήταν τόσο δυνατές που πίστευε ακράδαντα οτι αποκλείεται να τον ξεχάσει ποτέ. Η μορφή του αναμίχθηκε με τα πρόσωπα τόσων άλλων και ξεθώριαζε μέρα με τη μέρα, τα λόγια του μπερδεύτηκαν με τις σκέψεις τρίτων, μέχρι που τελικά ακόμα και η ίδια έφτασε να αμφιβάλλει για τον εαυτό της, και να ξεχνάει σιγά σιγά το παρελθόν που μοιράστηκε με τον άνθρωπο που ίσως κάποτε να υπήρξε.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s