Το singularity

Εδω και αιώνες περίμεναν οι άνθρωποι το singularity – την μοναδικότητα. Έτσι ονομάζοταν το επίτευγμα της τεχνολογίας που κάποια στιγμή θα έκανε την εμφάνιση του στην πορεία της ιστορίας, αλλάζοντας καθοριστικά για πάντα τη μοίρα της ανθρωπότητας. Στην αρχή κάποιοι είπαν οτι το singularity ήταν η ατμοκίνηση, ύστερα ο ηλεκτρισμός, μετά κάποιοι είπαν οτι ήταν η πυρηνική ενέργεια – πάντα όμως όλοι διαψεύδοταν. Παρά τις ελπίδες των τεχνοχιλιαστών, κανένα τεχνολογικό επίτευγμα δεν είχε καταφέρει να αλλάξει ριζικά τη δομή των ανθρώπινων κοινωνιών.

Όταν τελικά το singularity συνέβη πραγματικά, κανένας δεν είχε καταφέρει να το προβλέψει.

Εκτός απο τον Μήτσο.

Ήταν ενα μουντό βροχερό απόγευμα, όταν ο Μήτσος φώναξε στο εργαστήριο του στη σχολή Αγροτικής Τεχνολογίας του πανεπιστημίου του Brisbane στην Αυστραλία, τον Πρύτανη του ιδρύματος. Ο Πρύτανης ήταν λιγάκι εκνευρισμένος που ενα χαμηλόμισθο μέλος του ερευνητικού προσωπικού ενος τμήματος της πλάκας, τον ενοχλούσε με τις συνηθισμένες βλακείες – αλλά ταυτόχρονα ήταν περίεργος. Ο Prof. Mitsos εξάλλου του είχε πει πως ήταν κάτι πραγματικά σημαντικό, κάτι που άξιζε να το δεί.

Μπαίνοντας στο εργαστήριο, ο Πρύτανης είδε το μήτσο καθισμένο στον πάγκο του εργαστηρίου. Ευθύς αμέσως ο Μήτσος σηκώθηκε όρθιος και έσφιξε με θέρμη και βιασύνη το χέρι του Πρύτανη.

-«Σας ευχαριστώ που ήρθατε μια τέτοια άσχημη ώρα», του είπε. «Θα σας εξηγήσω αμέσως». Ο Μήτσος έδειξε προς το μεταλλικό τραπέζι στο κέντρο του δωματίου. «Κύριε Πρύτανη, σας παρουσιάζω το singularity».

Ο Πρύτανης κοντοστάθηκε για μια στιγμή, χωρίς να είναι απολύτως σίγουρος για το τι βλέπει. Στο κέντρο του τραπεζιού υπήρχε ενα γλαστράκι με ενα φυτό, απο τον μίσχο του οποίου ξεπρόβαλλε ενα αγγούρι.

-«Μήτσο, ο χρόνος μου είναι πολύ πολύτιμος για…» είπε ο Πρύτανης, αλλά ο Μήτσος τον διέκοψε.

-«Κύριε Πρύτανη, απλά αγγίξτε το».

Ο Πρύτανης πλησίασε το τραπέζι και περιεργάστηκε το γλαστράκι. Το αγγούρι ήταν μετρίου μεγέθους, καταπράσινο, με όμορφες ασπροπράσινες ανταύγειες. Ο Πρύτανης άπλωσε διστακτικά το χέρι του και το άγγιξε. Το αγγούρι άφησε εναν ανεπαίσθητο παλμό, και κάτι σαν λάμψη γυάλισε στην επιφάνεια του. Ήταν απαλό και ζεστό, και το άγγιγμα του γέμισε τον Πρύτανη με το πιο υπέροχο αίσθημα θαλπωρής και ευτυχίας που είχε νιώσει ποτέ του. Σκέφτηκε οτι ήταν το πιο απαλό και ζεστό πράγμα που είχε ποτέ αγγίξει – πιο απαλό και απο την Μισέλ, την πρώτη του μεταπτυχιακή φοιτήτρια εκείνο το βράδυ που…

Ο Μήτσος διέκοψε ξαφνικά τις σκέψεις του Πρύτανη, παίρνοντας απο τα χέρια του το γλαστράκι, και αφήνοντας το προσεκτικά στον πάγκο του εργαστηρίου. Ο Πρύτανης γύρισε και τον κοίταξε εμφανώς ενοχλημένος που είχε διακόψει την ονειροπόληση του.

-«Το ανακαλύψαμε προσπαθώντας να κάνουμε αγγούρια ανθεκτικά στη φορμαλδεύδη για κείνο το project της Monsanto», είπε ο Μήτσος. «Κάναμε μια προσθήκη στο χρωμόσωμα GNR32, αλλά τις λεπτομέρειες θα σας τις εξηγήσω μετά. Τώρα θα σας δείξω πως λειτουργεί». Ο Μήτσος τον πλησίασε και τον έσπρωξε ελαφρά, γέρνοντας τον πάνω στο τραπέζι, ενώ με το άλλο του χέρι άρπαξε το αγγούρι, το έκοψε απο τη γλάστρα, και διαγράφοντας ενα ανοιχτό τόξο με το χέρι του, το κάρφωσε με χάρη ανάμεσα στα κωλομέρια του Πρύτανη. Το αγγούρι έσκισε το πανάκριβο παντελόνι του Πρύτανη και χώθηκε μέσα του, αφήνοντας ενα ελαφρύ ήχο.

Ο Πρύτανης βόγγηξε ελαφρά, και τέσσερα δευτερόλεπτα αργότερα, πέθανε απο ευτυχία.

Ο Μήτσος έσπρωξε ελαφρά το άψυχο σώμα του πρύτανη, που γλύστρησε απο το μεταλλικό τραπέζι και απλώθηκε φαρδύ πλατύ στο πάτωμα, με ενα χαμόγελο γλυκιάς ηδονής χαραγμένο ανεξίτηλα στο πρόσωπο του. Ο Μήτσος κοίταξε το ρολόι του και κούνησε το κεφάλι του ικανοποιημένος.

Η Monsanto έκανε οτι μπορούσε για να αποκτήσει τα αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης της γενετικής μετατροπής που είχε ανακαλύψει ο Μήτσος, αλλά παράτησε τις προσπάθειες ύστερα απο τον θάνατο πέντε υποδιευθυντών, τεσσάρων δικηγόρων και του μισού διοικητικού συμβουλίου της εταιρίας, που δοκίμασαν το αγγούρι. Η εταιρία έκλεισε, και τα νέα διαδόθηκαν σαν σιφούνας στα μπλόγκς και στο τουϊτερ.

Το αγγούρι έγινε ανάρπαστο.

Δέκα χρόνια μετά, ο πληθυσμός της γης είχε μειωθεί στο μισό. Η πείνα είχε εξαφανιστεί απο τον πλανήτη, το ίδιο και η φτώχια. Οι κοινωνίες όπως τις γνώριζαν μέχρι σήμερα, είχαν καταρρεύσει – κανείς δεν νοιάζοταν να εργαστεί, κανείς δεν νοιάζοταν να κλέψει, κανείς δεν νοιάζοταν να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός απο το να περάσει τις τελευταίες του στιγμές ζωής με την απαράμιλλη ηδονή που μόνο το αγγούρι μπορούσε να χαρίσει.

Η εταιρία του Μήτσου το καλλιεργούσε σε τεράστιες, αυτοματοποιημένες καλλιέργειες με ρομπότ. Στην αρχή δοκίμασε παραδοσιακές μεθοδους καλλιέργειας, αλλά όσοι αγρότες ασχολήθηκαν με την καλλιέργεια του, δεν άντεξαν να μην το δοκιμάσουν και πέθαναν. Ο Μήτσος ήταν ζάπλουτος. Οι πωλήσεις του είχαν εκτιναχθεί στα ύψη και η συμφωνία με τους μετόχους της Monsanto για μη-αποκλειστική συνεκμετάλλευση, του είχαν αποφέρει εκατομμύρια. Είχε πλέον τα πάντα – λεφτά, γυναίκες, ναρκωτικά, αυτοκίνητα, δεν υπήρχε τίποτε που το χρήμα δε μπορούσε να του δώσει.

Εκτός απο ενα πράγμα.

Ο Μήτσος ακούμπησε το κουτί απο φελιζόλ στο τραπεζάκι και κάθησε αναπαυτικά στον καναπέ του. Άνοιξε προσεκτικά το κουτί και έβγαλε το γλαστράκι που είχε φυλάξει για τον εαυτό του. Ήταν το πρωτότυπο. Ο Μήτσος κοίταξε το αγγούρι. Οι ασπροπράσινες ανταύγειες γυάλιζαν στην επιφάνεια του. Επιτέλους, είχε έρθει η ώρα. Άπλωσε το χέρι του, και με μια απαλή κίνηση, έκοψε το αγγούρι.

Το διαστημόπλοιο προσγειώθηκε απαλά στην έκταση που κάποτε ήταν γνωστή ως La Defense, με τα λαμπάκια του να αναβοσβήνουν. Ο εξωγήινος κοίταξε επιφυλακτικά απο το παράθυρο του σκάφους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια, κάτι πάρα πολύ παράξενο είχε συμβεί. Κάθε δραστηριότητα των πλασμάτων που κατοικούσαν εκεί είχε διακοπεί, και όλοι εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγα χρόνια. Οι πόλεις τους καταστράφηκαν, και αφέθηκαν στο έλεος της φύσης. Βλάστηση κάλυψε ξανά όλο τον πλανήτη, και η μόλυνση εξαφανίστηκε. Οι εξωγήινοι ήταν περίεργοι, και η επιτόπια ερεύνα – κάτι που απέφευγαν επιμελώς να κάνουν τα τελευταία διακόσια χρόνια που παρακολουθούσαν τον πλανήτη – φάινοταν ο μόνος τρόπος να διαπιστώσουν τι είχε συμβεί.

Η ράμπα του σκάφους κατέβηκε απαλά και άγγιξε το χορτάρι που είχε φυτρώσει κατατρώγοντας αυτό που κάποτε ήταν άσφαλτος. Ο εξωγήινος κατέβηκε απο τη ράμπα και κοίταξε γύρω του. Κανένα σημάδι ζωής. Έκανε μερικά βήματα τριγύρω περιεργάζοντας τα ερείπια της πόλης. Ξαφνικά, το πρόσεξε. Περίεργο που δεν το είχαν παρατηρήσει πιο πρίν.

Ηταν ενα φυτό, και είχε φυτρώσει παντού. Ο εξωγήινος πλησίασε ένα και το περιεργάστηκε προσεκτικά. Ήταν πανέμορφο, καταπράσινο με άσπρες αντάυγειες. Άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το αγγούρι, που άφησε εναν ανεπαίσθητο παλμό μαζί με μια λάμψη. Ήταν απαλό και ζεστό. Κάθε του άγγιγμα τον γέμιζε με το πιο απαλό και ζεστό αίσθημα ευτυχίας και θαλπωρής που είχε νιώσει ποτέ του. Πιο απαλό και απο την r’llye, εκείνο το βράδυ που…

Ο εξωγήινος έκοψε με μια γρήγορη κίνηση το αγγούρι, και έτρεξε προς το διαστημόπλοιο.

Advertisements

One Comment on “Το singularity”

  1. Ο/Η elisabmichael λέει:

    Του ίδιου που έγραψε «το θάνατο του Ιακώβου». Εκπληκτικός. Μονσάντο η
    εταιρεία κολοσσός με τα μεταλλαγμένα κλπ. Κλπ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s