Η ιστορία μιας ερμίνας.

Ο Γιώργος ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου – στο μέτρο δηλαδή της ευτυχίας που μπορεί να απολαύσει ενας web developer τέλος πάντων. Μέχρι εκείνη τη μέρα που, ενω τίποτε κακό δεν προμηνύοταν στον ορίζοντα, μπήκε στο γραφείο του ο Μήτσος, κρατώντας ενα ποτήρι καφέ. Με το πρώτο βλέμμα που του έριξε ο Γιώργος, σφίχτηκε ενστικτωδώς. Το ήξερε εκείνο το ύφος προσποίητης αδιαφορίας του Μήτσου. Ήταν προσεκτικά υπολογισμένο για να μην σε υποψιάζει όταν θα έπεφτες στην παγίδα – και θα έπεφτες σίγουρα, γιατί για να σου στήσει παγίδα ο Μήτσος, σήμαινει οτι κάποια μαλακία είχες κάνει.

Ο Γιώργος μέχρι τώρα ήταν τυχερός. Ήταν ικανότατος στη δουλειά του και πρόσεχε πολύ. Το απαιτούσε και το επάγγελμα, βέβαια. Ο Μήτσος ήταν ο προιστάμενος και μέντορας του στη μικρή εταιρία που έστησαν με κείνη την επιδότηση απο το OpenFund. Χρόνια και χρόνια απλήρωτης δουλειάς, είχαν επιτέλους αποδώσει καρπούς.

Είχαν φτιάξει ενα ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης πτήσεων για αεροπορικές εταιρίες. Η αεροπορική γραμμή δε χρειάζοταν να κάνει τίποτα. Όλη η διαδικασία γινόταν αυτόματα. Το σύστημα συγκέντρωνε τις κρατήσεις, τις ταξινομούσε σε ομάδες, και έφτιαχνε δυναμικά πτήσεις σύμφωνα με τη ζήτηση των διαδρομών. Όλη η λογιστική διαχείριση των πτήσεων γινόταν αυτόματα, με βάση τη ζήτηση των διαδρομών, τις προδιαγραφές ασφαλείας των πτήσεων, τους διαθέσιμους αεροδιαδρόμους και τις λογιστικές προδιαγραφές των αεροδρομίων. Μέχρι και ο αυτόματος πιλότος του αεροπλάνου προγραμματίζοταν αυτόματα, η  υποβολή του σχεδίου πτήσης γινόταν αυτόματα, και ακόμη και ο πιλότος ενημερωνόταν για τον προορισμό του την τελευταία στιγμή – και το μόνο που έκανε ήταν να απογειώνει και να προσγειώνει το αεροπλάνο.

Οι αεροπορικές εταιρίες λάτρεψαν το σύστημα. Δε χρειάζοταν πλέον να φτιάχνουν γραμμές για πτήσεις η να ακυρώνουν τις πτήσεις με ελλειπή βαθμό πληρότητας – το σύστημα φρόντιζε αυτόματα γι’αυτό. Ήταν ρυθμισμένο έτσι ωστε να μεγιστοποιεί τα κέρδη των αεροπορικών εταιριών και των αεροδρομίων, κρατώντας ταυτόχρονα τους επιβάτες ευχαριστημένους με προσφορές και μικροδωράκια. Το σύστημα είχε δοκιμαστεί πιλοτικά σε τέσσερα αεροδρόμια και τρείς αεροπορικές εταιρίες, και τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Ηδη η μικρή εταιρία ετοιμαζόταν για εξαγορά απο την Boeing, που σκόπευε να εκμεταλλευτεί αποκλειστικά το σύστημα.

– «Θυμάσαι μήπως τι μέρα ήταν πρόπερσι στις 14 Φεβρουαρίου;», ρώτησε ο Μήτσος τον Γιώργο.

Φυσικά και θυμόταν. Λες και θα μπορούσε ποτέ να το ξεχάσει. Ο Γιώργος κατέβασε το βλέμμα και κοίταξε τις μύτες των παπουτσιών του αμίλητος.

– «Θυμάσαι;», επανέλαβε ο Μήτσος.

– «Φυσικά και θυμάμαι. Ήταν η μέρα που χωρίσαμε με την Ερμίνα».

– «Το ξέρω», απάντησε ο Μήτσος. «Ποτέ δεν κάνω μια ερώτηση αν δεν ξέρω ήδη την απάντηση, και πέραν αυτού, σιγά μη μας άφηνες να το ξεχάσουμε. Εννιά μήνες κλαιγόσουνα κάθε μέρα στο γραφείο για την Ερμίνα. Μα που στο διάολο πήγες και βρήκες γκόμενα με όνομα τρωκτικού; Άκου Ερμίνα!»

Ο Γιώργος δεν απάντησε. Με την Ερμίνα είχαν γνωριστεί στο AdultFriendFinder τελίτσα com. Που αλλού να βρεί γκόμενα ενας web developer, άλλωστε. Αυτή την λεπτομέρεια δεν την είχε αποκαλύψει σε κανέναν γιατι ντρέποταν, αλλα ήταν σίγουρος οτι ο Μήτσος το γνώριζε ήδη.

– «Μη μιλάς έτσι. Την αγαπάω την Ερμίνα», είπε ο Γιώργος, με τον πόνο και τό παράπονο για την προσβολή έντονες στον τόνο της φωνής του.

– «Την αγαπάω την Ερμίνα!», επανέλαβε κοροιδευτικά ο Μήτσος. «Η Ερμίνα όμως οχι, αγαπάει τον Ερμή. Χαχαχα!», συνέχισε, προσθέτοντας και σαδισμό στην προσβολή. Η Ερμίνα τον είχε παρατήσει για κάποιον Ερμή – τι ειρωνία. Ο Γιώργος αισθάνοταν οτι το μαρτύριο του μόλις είχε αρχίσει.

– «Η Ερμ…», ξεκίνησε ο Γιώργος να απαντήσει κάτι, αλλά ο Μήτσος τον σταμάτησε.

– «Το θέμα μας δεν είναι η ποντικίνα σου τώρα. Το θέμα μας είναι άλλο. Το επόμενο πρωί, εσύ ήσουν εδώ. Μεθυσμένος, μέσα στα δάκρυα, αλλά ήρθες στη δουλειά. Σου είπα να φύγεις, αλλά κάθησες και δούλεψες. Τότε το είχαν εκτιμήσει όλοι στην εταιρία, εκτός απο μένα. Κάτι ήξερα».

Ο γιώργος συνέχισε να κοιτάζει τις μύτες των ποδιών του. Αυτό δε θα εξελισσόταν καλά, δεν υπήρχε καμμία περίπτωση. Έμεινε αμίλητος και περίμενε τη συνέχεια, που δεν άργησε να έρθει, με την μορφή ακόμα μιας ερώτησης του Μήτσου.

– «Θυμάσαι ποιό project δούλευες εκείνη τη μέρα;», ρώτησε.

– «Ναι, θυμάμαι», είπε ο Γιώργος. Θυμόταν πολύ καλά, γιατί ήταν απο τις χειρότερες μέρες του στο γραφείο. Με το μυαλό του συνέχεια στην Ερμίνα, του ήταν σχεδόν αδύνατο να συγκεντρώθει στη δουλειά του και να γράψει κώδικα. Οι συνάδελφοι του διόρθωναν τα λάθη του, κι αυτός προσπαθούσε ντροπιασμένος να συνέλθει.

– «Δούλευα το validation στις φόρμες κράτησης».

– «Σωστά», είπε ο Μήτσος. Έλεγχο τιμών στα πεδία, έκανες;

– «Φυσικά έκανα. Κανένας προγραμματιστής δεν ξεχνάει ποτέ τον έλεγχο τιμών στα πεδία». Ο Γιώργος πάτησε μερικά πλήκτρα στον υπολογιστή του, και στην οθόνη φάνηκαν οι γραμμές κώδικα που είχε γράψει εκείνη την ημέρα.

– «Ορίστε, έλεγχος πεδίων, επιτρεπόμενοι χαρακτήρες, έλεγχος παρουσίας των σταθερών επιλέξιμων τιμών στον πίνακα, εντάξει είναι».

– «Όλα όλα;», συνέχισε ο Μήτσος. Για ρίξε μια ματιά στο πεδίο προορισμού. Το πεδίο προορισμού ήταν το πεδίο που συμπλήρωνε ο επιβάτης για το αεροδρόμιο προορισμού της πτήσης. Ο Γιώργος άνοιξε το σχετικό αρχείο και κοίταξε τους ελέγχους τιμών. Ο Μήτσος περίμενε χτυπώντας με ανυπομονησία τα δάχτυλα του στο τραπέζι.

– «Εντάξει μου φαίνεται», είπε ο Γιώργος.

– «Σκατά εντάξει», φώναξε ο Μήτσος εκνευρισμένος. «Για δες τι ΔΕΝ έκανες!»

Ο Γιώργος ξανακοίταξε, και το είδε την τελευταία στιγμη.

– «Αυτό; Ε, αυτό είναι γελοίο», είπε.

– «Ναι, αυτό», είπε ο Μήτσος. «Ο έλεγχος απουσίας τιμών. Δεν έλεγξες την περίπτωση κάποιος επιβάτης να αφήσει κενό το πεδίο του αεροδρόμιου προορισμού. Σε όλα τα υπόλοιπα πεδία, υπάρχει!»

– «Μα αυτό θα το έπιανε έτσι κι αλλιώς το middleware», διαμαρτυρήθηκε ο Γιώργος.

– «Ναι αλλα ξεχνάς οτι οι προδιαγραφές των επιτρεπόμενων πεδίων στο middleware δημιουργήθηκαν αυτόματα απο τον κώδικα που κάνει το validation. Έκεινη η εξυπνάδα που σκέφτηκες για να μη γράφεις δυο φορές τους ίδιους ελέγχους».

Κρύος ιδρώτας έλουσε τον Γιώργο.

– «Δηλαδή δεν κάνουμε έλεγχο αν κάποιος επιβάτης δε δηλώσει προορισμό και το αφήνει κενό;», είπε, μήν πιστεύοντας τα ίδια του τα λόγια.

– «Ακριβώς!», αποκρίθηκε ο Μήτσος πετώντας στο γραφείο του Γιώργου ενα πάκο χαρτιά γεμάτα με διαγράμματα. «Δες τι γίνεται σ’αυτή την περίπτωση! Το κενό πεδίο περνάει κανονικά στο σύστημα κρατήσεων, οι υπόλοιποι ελέγχοι υποθέτουν οτι το πεδίο είναι εξ’αρχής ορθό, και τελικά η απουσία τιμής φτάνει στον αυτόματο πιλότο του αεροπλάνου!»

Ο Γιώργος γούρλωσε τα μάτια του έντρομος. Κοίταξε τα διαγράμματα. Αυτό ήταν απλά ανεπίτρεπτο, ήταν απο τις περιπτώσεις που απλά δεν έπρεπε να συμβούν, δε συνέβαιναν ποτέ.

– «Μα ποιός ηλίθιος θα άφηνε κενό το πεδίο προορισμού της πτήσης του;», διαμαρτυρήθηκε ο Γιώργος. «Και ο αυτόματος πιλότος δεν κάνει ελέγχους των δεδομένων εισόδου;», ρώτησε.  Ήταν και οι δυο πολύ κακές δικαιολογίες, αλλά έπρεπε να τις πεί. Το αντίθετο δε χωρούσε κάν απο το μυαλό του.

Ο Μήτσος αντί για απάντηση, πέταξε πάνω στο τραπέζι του Γιώργου μια εφημερίδα. Στην πρώτη σελίδα ήταν το νέο που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον του πλανήτη. Ένα Boeing 777 των Μαλαισιανών Αερογραμμών είχε αλλάξει ξαφνικά πορεία στη μέση της πτήσης και είχε εξαφανιστεί. Μιά βδομάδα το έψαχναν χωρίς αποτέλεσμα.

– «Μα αυτοί δεν είναι πελάτες μάς», διαμαρτυρήθηκε ο Γιώργος, ανακουφισμένος. «Ακόμα κι αν όλα αυτά που λές ισχύουν…»

– «Δεν ΗΤΑΝ πελάτες μας», είπε ο Μήτσος. «Ήταν η τελευταία δοκιμή που κάναμε πρίν απο την εξαγορά απο τη Boeing. Κάτω απο άκρα μυστικότητα. Μόνο εγώ το ήξερα σε όλη την εταιρία. Την εγκατάσταση την ανέλαβαν τρίτοι».

Ο Γιώργος κοίταξε αμίλητος την εφημερίδα. Ήταν αδύνατο να είχε συμβεί τέτοια τραγωδία απο μία γραμμή κώδικα.

– «Διακόσιοι δεκα εφτά επιβάτες», διάβασε.

Ο Μήτσος άρπαξε ξαφνικά το ποτήρι με τον καφέ και το πέταξε στον Γιώργο, ο οποίος το απέφυηε σκύβοντας τελευταία στιγμή. Το ποτήρι διαλύθηκε στον απέναντι τοίχο, σκορπίζοντας τα κομμάτια του στο πάτωμα. Ένα μεγάλο κομμάτι απο τον πάτο του ποτηριού κατρακύλησε δίπλα στην καρέκλα του Γιώργου. Το κοίταξε καθώς περιστρεφόταν και έπεφτε πάνω στη μοκέτα. Στον πάτο του ποτηριού ήταν γραμμένη η μάρκα «Kobayashi».

– «ΧΕΣΤΗΚΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΟΣΙΟΥΣ ΔΕΚΑ ΕΦΤΑ ΕΠΙΒΑΤΕΣ!», φώναξε ο Μήτσος, κατακόκκινος. «ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΥΛΕΥΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΩ Σ’ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ, ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΕΞΑΓΟΡΑ ΜΕ ΤΗ BOEING, ΚΑΙ ΗΡΘΕΣ ΕΣΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΜΙΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΓΑΜΗΣΕΣ ΟΛΑ!», ούρλιαξε, βγαίνοντας απο το γραφέιο.

Ο Γιώργος ήθελε να ανοίξει η Γή να τον καταπιέι. Ακόμα δε μπορούσε να το χωνέψει. Και μάλλον δε θα το χώνευε για όλη του τη ζωή.

Ο Μήτσος ξαναμπήκε μετά απο τρία λεπτά στο γραφείο, λιγάκι πιο ήρεμος.

– «Ευτυχώς έχω Plan B», είπε. «Αν ήταν να βασίζομαι σε μαλάκες σαν και σένα…»

Ο Γιώργος έψαξε κάτι έξυπνο να πεί. Δεν έβρισκε, έτσι ξεστόμισε αυτό που θα έλεγε κάθε προγραμματιστής στη θέση του:

– «Δε μπορούμε να το μπαλώσουμε κάπως;», είπε.

Ο Μήτσος τον κοίταξε συνωφρυωμένος.

– «Ξέρεις Mandarin;», τον ρώτησε.

– «Οχι», απάντησε απορημένος ο Γιώργος.

– «Μπορείς να αρχίσεις να μαθαίνεις. Ίσως σου χρειαστούν στη δίκη. Αν γίνει δίκη».

– «Ποιά δίκη;», είπε ο Γιώργος.

– «Προσπάθησα να τα μπαλώσω», απάντησε ο Μήτσος. «Δυστυχώς ήταν δύσκολο, αλλά κάτι κατάφερα. Το πρόβλημα το βρήκαν πρώτοι οι Αμερικανοί, αλλά δεν είπαν κουβέντα για να μη θίξουν την αξιοπιστία της Boeing. Οι Μαλαίσιοι είναι διατεθειμένοι να κάνουν την πάπια, επειδή έχουν τη φωλιά τους λερωμένη με τις βλακείες που έκαναν ως τώρα. Οπότε θα βρεθεί μια δικαιολογία για τον κόσμο, θα πούν οτι ήταν ατύχημα».

Ο Γιώργος τον άκουγε με ελπίδα ανάμικτη με ανησυχία. Ο Μήτσος συνέχισε:

– «Το πρόβλημα είναι οι Κινέζοι. Οι μισοί επιβάτες ήταν Κινέζοι. Οι Κινέζοι θέλουν οπωσδήποτε να την πληρώσει κάποιος. Θα μιλήσεις μαζί τους και θα εξηγήσεις την κατάσταση».

– «ΕΓΩ;», φώναηε ο Γιώργος.

– «Ποιός άλλος; Είσαι ο διευθυντής της εταιρίας!».

– «ΕΣΥ είσαι ο διευθυντής της εταιρίας!», φώναξε ο Γιώργος.

– «Οχι πιά. Πούλησα τις μετοχές μου στον Κασσελάκη. Έκανε σαν τρελός να τις αγοράσει, ούτε που ξέρει τι τον περιμένει. Δεν το ξέρει κανείς ακόμα, θα το μάθουν στην συνέλευση για την εξαγορά, την επόμενη βδομάδα. Σε διόρισα γενικό διευθυντή, αναδρομικά για τα τελευταία δυο χρόνια. Έτσι κι αλλιώς το όνομα μου δεν εμφανίζοταν σχεδόν πουθενά στα χαρτιά. Τυπικά ήμουν απλώς ο Managing Director».

Ο Γιώργος κοίταζε τον Μήτσο με ανοιχτό το στόμα, αποσβολωμένος. Ο Μήτσος πλησίασε στην άκρη του γραφείου και φόρεσε το σακκάκι του, που κρεμόταν σε μια καρέκλα.

– «Έκπληκτο σε βλέπω», συνέχισε ο Μήτσος. «Πήρες και αύξηση, μπούχαχα. Τριακόσια δολλάρια το μήνα. Σε καλή μεριά, αλλά έτσι κι αλλιώς μάλλον εκεί που θα πάς δε θα τα χρειαστείς. Οι κινέζοι θα σου δώσουν ο,τι χρειάζεσαι. Έρχονται ήδη, λογικά σε 2-3 ώρες θα είναι εδω».

– «Περίμενε!», φώναξε ο Γιώργος. «Και το Plan B που έλεγες;»

– «Αυτό είναι το Plan B. Και τώρα λυπάμαι, πρέπει να φύγω. Θα χάσω την πτήση μου για Μαλδίβες. Με τη Malaysian Airlines μάλιστα. Μην ανησυχείς, κοίταξα ήδη τη βάση δεδομένων. Όλοι οι προορισμοί είναι σωστοί. Δε θα μου ευχηθείς καλό ταξίδι, μετά απο οσα περάσαμε μαζί;»

Ο Μήτσος γύρισε, βγήκε απο το δωμάτιο και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Ο Γιώργος κάθησε στην καρέκλα του τρέμοντας, κρατώντας με τα χέρια του το κατακοκκινισμένο πρόσωπο του. Το βλέμμα του έπεσε στην οθόνη, και καρφώθηκε στη γραμμή του αρχείου με τον ελλειπή έλεγχο, που μπορεί να του στοίχιζε ακόμα και τη ζωή του.

Ήταν η γραμμη 370.

Advertisements

2 Σχόλια on “Η ιστορία μιας ερμίνας.”

  1. Ο αναλυτής φταίει. Κανείς δεν φτιάχνει application server σύμφωνα με το… ui!!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s