Θρησκευτικαί Διδαχαί.

Διδαχή 1η – Για χάρη του πιστού Του

 

Πόσο πολύτιμος είναι στα μάτια του Κυρίου ένας πιστός δικός του! Για να σώσει τον Απόστολο Παύλο ο Θεός έσωσε άλλους διακόσιους εβδομήντα έξι άντρες που βρίσκοταν μέσα στο πλοίο που είχε εξωκείλει στη Μελίτη (Πράξεις Αποστόλων κζ’ κη’).

Για χάρη του Παυλου. Έπρεπε να πάει στη Ρώμη και να στηρίξει τις ψυχές των εκεί πιστών. Έπρεπε να παραμείνει για καιρό στη Ρώμη και να γράψει απο κεί τις θαυμάσιες επιστολές της φυλακής, που τρεφόμαστε εμείς.

Μα αυτά δεν είναι μόνο για τον Απόστολο Παύλο. Αυτά φρόντισε και τα έγραψε και τα διαβάζουμε. Η παρουσία ενός πιστού και αγίου ανθρώπου μέσα σε μια οικογένεια είναι ενας θησαυρός ανεκμετάλλευτος και ανυπολόγιστος και για χάρη αυτού του ανθρώπου δίνει ο Θεός και στο περιβάλλον του σωτήριες λύσεις και ευλογίες, που πάντοτε δεν τις υπολογίζουμε. Κάποτε ενας πιστός άνθρωπος ναυτικός ταξίδευε αεροπορικά για λιμάνι του Περσικού Κόλπου και στο δρόμο το αεροπλάνο άρχισε να χάνει ύψος, απο βλάβη ενός κινητήρα. Ο πιστός σηκώθηκε απο τη θέση του και είπε όλοι να προσευχηθούν και προσευχήθηκε και αυτός δυνατά. Σε λίγο ο κινητήρας ξαναλειτούργησε σωστά και το αεροπλάνο πήρε ύψος και έφτασε στον προορισμό του.

Όταν βλέπεις έναν πιστό άνθρωπο να λατρέυει τον Πατέρα του Θεό, μην απορείς, γιατί είναι αξιολάτρευτος Πατέρας, αξιολάτρευτος Κύριος. Μη ρωτιέσαι, αν θέλεις δοκίμασε την αγάπη Του, αγκάλιασε τον με πίστη, είναι απόλαυση ο Θεός μας.

Αφού ο πανάγαθος Θεός είδε οτι οι υπόλοιποι διακόσιοι εβδομήντα έξι άντρες του πλοίου ουδόλως συγκινήθηκαν απο την αγάπη του – οι πενήντα τέσσερις εξ’αυτών, μάλιστα, πήγαν και έγιναν Βουδισταί – τα πήρε στο κρανίο, τους σιχτίρισε όλους, και την επόμενη φορά που βρήκε πρόχειρο ενα καράβι, το έστειλε να καρφωθεί ντουγρού με τη μούρη πάνω σ’ένα πελώριο παγόβουνο.

Για να μάθουν να φέρονται, οι σκατόψυχοι. 

 

 

Διδαχή 2η – Δυναμίτης

 

Σε έναν κεντρικό δρόμο της Ρώμης, ένας κύριος περίμενε σ’ενα μέρος κοντά σε μια μεγάλη πολυκατοικία, έχοντας δίπλα του κάποιο, περίεργο στο σχήμα, πακέτο. Δυο αστυνομικοί τον κοίταξαν περίεργα, και τον ρώτησαν τι περιείχε το δέμα. Τότε αυτός χωρίς δισταγμό τους απάντησε: «Δυναμίτη». 

Χωρίς πολλά λόγια τον πήραν στο τμήμα και άνοιξαν με προσοχή το πακέτο. Μα το περιεχόμενο του ήταν Ευαγγέλια. «Γιατί μας είπες πως είχες δυναμίτη;» τον ρώτησαν αγανακτισμένοι. Τότε, αυτός τους εξήγησε πώς, όπως ο δυναμίτης, έτσι και το Ευαγγέλιο είναι γεμάτο απο δύναμη του Θεού που ελευθερώνει τον άνθρωπο απο την αμαρτία.

Αναρωτιούνται οι άνθρωποι πως μπορεί να αλλάξει μια ζωή απο τα θεμέλια, να γίνει νέος ο άνθρωπος, νέο κτίσμα. Όσοι απορούν είναι γιατι δεν γνωρίζουν την δύναμη που αλλάζει τους ανθρώπους και τους κάνει ολοκαίνουργιους. Ο Θεός δεν κάνει μερεμέτια, δεν κάνει αναπαλαιώσεις, αλλά γκρεμίζει και ξαναχτίζει απο την αρχή τον άνθρωπο. Δεν γίνεται με δικές μας προσπάθειες να προχωρήσουμε βήμα. Καμαρώνουμε πως ανήκουμε στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού. Μόνον αυτό μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο από τα θεμέλια, να τον λυτρώσει απο το βάρος το ασήκωτο της ενοχής του και να του δώσει ειρήνη.

Οι αστυνομικοί ωστόσο δεν συγκινήθηκαν καθόλου απο την απάντηση, άρπαξαν τα γκλόμπ τους, και αφού σάπισαν τον τύπο στο ξύλο, του έχωσαν στον κώλο ενα μασούρι πραγματικό δυναμίτη. Μισοπεθαμένος, ύψωσε το κεφάλι του και απευθύνθηκε, με τις τελευταίες δυνάμεις του, στον πανάγαθο Θεό: «Για χάρη σου υπομένω τούτα τα πάθη, Κύριε!».

Και ο Θεός του απάντησε: «Όχι, τέκνον μου. Τα υπομένεις για να μάθεις άλλη φορά να κάνεις τέτοιες μαλακίες σε μπάτσους». Και μία αστραπή πετάχτηκε απο τον ουρανό, και άναψε το φυτίλι του δυναμίτη.

 

 

Διδαχή 3η – Η αγάπη Του

 

Ήθελε ο Κύριος να βρεί μέσα στην καθημερινή μας ζωή μια εικόνα για να παρομοιάσει την αγάπη του Θεού πρός τον άνθρωπο τον αμαρτωλό. Και κουράστηκε να βρεί κάτι που να πλησιάζει. 

Και, αφου έψαξε μέσα στην ανθρώπινη ζωή, βρήκε να πλησιάζει κάπως η εικόνα όπου η μητέρα κρατά το βρέφος που θηλάζει πάνω στο στήθος. Μπορεί να το λησμονήσει; Εμείς βιαστικοί θα σπεύσουμε να δηλώσουμε, αδύνατον. Ο Θεός όμως, καλύτερος γνώστης των πραγμάτων, μας λέει πως και αν αυτή για κάποιο λόγο το λησμονήσει, Εγώ δεν θα σας λησμονήσω ποτέ.

Μια γυναίκα πήγε σ’έναν άνθρωπο του Θεού και του εξομολογήθηκε πως περιμένει παιδί που δεν θα είχε πατέρα, και ήθελε να το ξεφορτωθεί. Ο άνθρωπος του θεού είπε πως όταν γεννήσει να του φέρει το παιδί. Έτσι κι έγινε. Τότε αυτός την έβαλε να καθίσει και της είπε να κρατά το παιδί της μέχρι να λιώσουν τελείως τρία κεριά που άναψε. Και πράγματι, όταν καήκανε τα τρία κεριά, της ζήτησε να του παραδώσει το παιδί. Και τότε αυτή, σαν να συνήλθε, του λέει αγριεμένη: «Τι θέλεις; Να σου παραδώσω το παιδί μου;» Και δέν του το έδωσε.

Μια άπειρη αγάπη έχει ο Θεός για μας. Έδωσε τον Μονάκριβο Γιο Του στο σταυρό για χάρη μας, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια!

Η γυναίκα σηκώθηκε αγανακτισμένη με το παιδί στην αγκαλιά της, έφυγε τρέχοντας απο τον άνθρωπο του Θεού, και πήγε και βρήκε κάτι γύφτους στα Φάρσαλα, που οχι μόνο δεν της έπρηξαν τα συκώτια με κερία και αηδίες, αλλά την πλήρωσαν κιόλας για να τους δώσει το παιδί.

Και έζησε ευτυχισμένη, και αγόρασε φορέματα πολλά με τα χρήματα, και τσάντες Γκούτσι, και Μανόλο Μπλάνικ παπούτσια, και πολλά πολλά άλλα πράγματα.

 

 

Διδαχή 4ή – Ο Ινδιάνος

 

Μία φτωχή και ηλικιωμένη γυναίκα, που δεν έβλεπε και τόσο καλά, πίστεψε στον Χριστό και η χαρά της ήτανε να μιλά πάντοτε και σε κάθε ευκαιρία γι’Αυτόν στους άλλους. 

Μια μέρα κάποιος γνωστός της θέλησε να την πειράξει και της είπε: «Βλέπω δεν χάνεις ευκαιρία να μιλάς για τον Χριστό». «Ναι», του απάντησε αυτή, «κι εσύ δεν κάνεις το ίδιο;». «Μα στάσου», της λέει πάλι αυτός, «εσύ το παρακάνεις. Σε είδα τις προάλλες που μιλούσες για τον Χριστό σε έναν ξύλινο Ινδιάνο, που τον είχαν έξω απο μια ταβέρνα, για διαφήμιση». Τότε εκείνη του απάντησε: «Μπορεί να είναι κι έτσι. Βλέπεις, τα μάτια μου δεν βλέπουν καλά. Μα είναι καλύτερο νομίζω να μιλάς για τον Χριστό σε έναν ξύλινο Ινδιάνο, παρά να είσαι ο ίδιος ένας ξύλινος Ινδιάνος, που ποτέ δεν ανοίγει το στόμα του για τον Χριστό».

Εαν η ζωή σου πραγματικά λάμπει, τότε ο Θεός είναι Εκείνος που θα τη βάλει σε μέρος για να φαίνεται.

Κράτησε τα εργαλεία σου κοφτερά, και ο Κύριος θα τα χρησιμοποιήσει όταν θα έρθει η ώρα.

Ο Θεός έχει την δυνατότητα, με μικρά εργαλεία να κάνει μεγάλα έργα στην ζωή μας.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Ευαγγελίου είναι η καλοπέραση. Είναι αμαρτία γύρω μας να χάνονται χωρίς ελπίδα τόσοι άνθρωποι, κι εμείς να κοιτάζουμε την καλοπέραση μας, την εξασφάλιση μας σε αγαθά αυτής της γής, αδιαφορώντας γι αυτούς, ενω κρατούμε θησαυρό ζωής αίωνιας! Θα είναι τραγικό, ν’ακούσουμε απο τον Κύριο, «δέν σας εγνώρισα».

Ο φίλος της ηλικιωμένης κυρίας όμως, ανησύχησε πραγματικά. Και πήρε τηλέφωνο και ήρθαν οι γιατροί και την πήραν, και την έβαλαν σε ενα μεγάλο κάτασπρο νοσοκομείο, και της έδιναν κάθε μέρα χλωροπρομαζίνη και ρισπεριδόνη και άλλα γιατρικά.

Και στο τέλος η ηλικιωμένη κυρία σταμάτησε να μιλάει σε ξύλινους Ινδιάνους για τον Θεό, και έζησε πολλά πολλά χρόνια μιλώντας στην ανεψούδα της την κυρά Κούλα για γιουβαρλάκια και αρθριτικά και βελονάκι, και άλλα πράγματα που αρέσει στίς ηλικιωμένες κυρίες να μιλάνε γι’αυτά. 

 

 

Διδαχή έκτη – Όχι μόνο στην ανάγκη

 

Μια μέρα βγήκα έξω με το μικρό μου γιο. Πηγαίναμε μια χαρά και τον κρατούσα απο το χέρι. Σε μια στιγμή όμως μου έφυγε απο το χέρι και απομακρύνθηκε λιγάκι. Εγω αφηρημένος δεν το πρόσεξα. Μα σε μια στιγμή τον βλέπω να τρέχει κατατρομαγμένος και να αρπάζει το χέρι μου.

Τότε κοίταξα γύρω και είδα, πως σε κάποια απόσταση ήτανε δεμένος ένας αγριόσκυλος, που είχε καρφωμένα τα μάτια του στο μικρό. Κατάλαβα τότε πως αυτός ο σκύλος ήτανε η αφορμή, που ο μικρός ξαναγύρισε κοντά μου. Και στη σχέση μας με το Θεό πολλές φορές συμβαίνει το ίδιο πράγμα, πραγματικοί η φανταστικοί κίνδυνοι μας σπρώχνουν στην αγκαλιά του Θεού και μας κάνουν να ζητούμε την παρουσία Του.

Είμαστε ανάξιοι και αξιοθρήνητοι, σαν καταφεύγουμε στον Θεό, όταν κάποιος κίνδυνος η μια απειλή διαγράφονται στον ορίζοντα. Και όταν ο ήλιος λάμπει; Και όταν όλα είναι ήρεμα; Τότε ο Θεός δεν χρειάζεται;

Είμαστε μακριά απο την πραγματικότητα, σαν μόνο για τις δύσκολες ώρες σκεπτόμαστε τον Θεό. Μεγαλύτερη ανάγκη Του έχουμε σαν ο ήλιος λάμπει, υπάρχει ο κίνδυνος να παραπλανηθούμε.

Αυτά σκέφτηκα και, αρπάζοντας τον γιό μου απο το χέρι, πλησίασα το δεμένο αγριόσκυλο και του τον έδωσα να τον φάει. Και το αγριόσκυλο χόρτασε, και ηρέμησε, και σταμάτησε να γαυγίζει, κι εγω έφυγα και πηγα και έκανα μια κορούλα που με λάτρευε, και ποτέ δε με άφηνε στιγμή απο το χέρι της.

Οχι σαν το άλλο το κακομαθημένο κωλόπαιδο. 

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s