Χαμένοι στη μετάφραση

Το αντικείμενο που έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή μου, ήταν ενα καλολαδωμένο αγγούρι που εκτράπηκε απο την προδιεγραμμένη του πορεία.

Το αγγούρι βρίσκοταν αρχικά καρφωμένο στην άκρη ενος πηρουνιού, πράγμα που ήταν αναμενόμενο. Σε ελάχιστες στιγμές μεταφέρθηκε στο στόμα του Αύγουστου Μπρουκενμπάουερ, πράγμα επίσης αναμενόμενο. Ύστερα, ποιός ξέρει απο ποιά χορδή της μοίρας, κατέληξε στην τραχεία αντί για τον οισοφάγο του Αύγουστου Μπρούκενμπάουερ, πράγμα που δεν ήταν καθόλου αναμενόμενο.

Ο άτυχος Αύγουστος μπορεί και να τη γλύτωνε, εαν θυμόταν να βήξει. Ήταν κάτι που δεν κατάφερε να το θυμάται ποτέ, και έτσι πάντα χρειαζόταν κάποιος να του το θυμίζει κάθε φορα που στραβοκατάπινε – είτε η μητέρα του η Βερντάνα, είτε η φίλη του στο γυμνάσιο και στο λύκειο και μετέπειτα γυναίκα του, η Λουσίντα.

Δυστυχώς για τον Αύγουστο Μπρουκενμπάουερ, την ωρα που συνέβη το μοιραίο, η Λουσίντα κοιμόταν, και έτσι ο Αύγουστος πέθανε, αφήνοντας κενή τη θέση του Πρώτου Αρχίμεταφραστή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Η γράφειοκρατία του Οργανισμού ωστόσο, πάντα απρόσωπη και απάνθρωπη, διόλου δεν πτοήθηκε απο το θάνατο ενος ανθρώπου που έκανε τόσο πολλά για χάρη της. Κίνησε τα αργοκίνητα γρανάζια της, και μέσα σε μόλις ενα χρόνο, τοποθέτησε, στη θέση του αποθανόντος, τον αντικαταστάτη του.

Εμένα.

Ο Αύγουστος, εκτος απο τη δουλειά στα Ηνωμένα Έθνη, ήταν και ο επιβλέπων του διδακτορικού μου. Είχα ξεκινήσει μια διατριβή πάνω στήν διαχρονική φωνολογική εξέλιξη του φωνήματος [ɲ] στήν περιοχή της Σουμάτρας – πράγμα που ήταν στην ουσία ένας πολύ κακός συμβιβασμός, γιατι εγω ήθελα το [ʟ]. Το λάτρευα το [ʟ], ο Μπρουκενμπάουερ όμως ήταν αμετάπειστος, οχι τόσο για επιστημονικούς οσο για πολιτικούς λόγους. Βλέπετε, το [ʟ] ήταν καπαρωμένο παγκοσμίως απο το τμήμα γλωσσολογίας του Κείμπριτζ, και όπως μου επαναλάμβανε συνέχεια ο Αύγουστος, ποτέ δεν πρέπει να πηγαίνεις κόντρα σ’αυτούς τους τύπους.

Ολα αυτά, συνέβησαν ενα χρόνο πρίν. Η επαγγελματική ευκαιρία ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Μετακόμισα στη Νεα Υόρκη, και ο νέος μου μισθός ήταν αρκετός να με κάνει να ξεχάσω και διδακτορικό, και ακαδημαική καριέρα, και ολα.

Η αλλαγή έκανε καλό και στη διάθεση μου, που πήγαινε απο το κακό στο χειρότερο απο τότε που με παράτησε η γυναίκα μου, παίρνοντας μαζί της και το σκύλο – πράγμα που με είχε ρίξει σε βαθιά κατάθλιψη, γιατί τον αγαπούσα πραγματικά τον σκύλο.

Ήταν ενα πρωί, οχι πολυ διαφορετικό απο τα υπόλοιπα. Καθόμουν στο γραφείο μου, στον δέκατο τρίτο όροφο του κτιρίου των Ηνωμένων Εθνών και μετάφραζα την εισηγητική έκθεση ενος γιαπωνέζου επίτροπου για την αειφόρο γεωργία, σε μια υποεπιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για το παγκόσμιο αγροτικό ζήτημα, όταν διάβασα την πρόταση που κόντεψε να μου βγάλει το μάτι:

«…προτεινόμενες νομοθετικές και ρυθμιστικές αλλαγές που θα ανυψώσουν την αγροτική παραγωγή, όπως ορθώνεται η πούτσα σπυριάρη φοιτητή όταν πρωτοβλέπει τα βυζάκια αγνής παρθένας Γαλλίδας φοιτήτριας στο πρώτο έτος συντηρητικού Βρεττανικού κολλεγίου».

Έμεινα να κοιτάζω την πρόταση αποσβολωμένος. «Δεν μπορεί, κάποιος κάνει πλάκα», σκέφτηκα. Ξανάνοιξα το αρχικό e-mail. Οι ψηφιακές υπογραφές ήταν σωστές. Το έγγραφο είχε έρθει κατευθείαν απο το Ιαπωνικό Υπουργείο Γεωργίας.

Είχα μπροστά μου το μεγαλύτερο δίλημμα του μεταφραστή. Εαν έσβηνα τελείως την πρόταση, κινδύνευα να κατηγορηθώ για παραποίηση – μια κατηγορία που σίγουρα θα μου στοίχιζε τη δουλειά μου. Εαν την μετάφραζα αυτούσια, ήμουν καλυμμένος τυπικά, αλλα πολύ πιθανόν να με έπαιρνε η μπάλα του σκανδάλου που σίγουρα θα δημιουργούταν, δεδομένου κιόλας οτι ο πρόεδρος της Επιτροπής Γεωργίας ήταν Γάλλος – και ο αντιπρόεδρος Άγγλος.

Επέλεξα τη μέση μεταφραστική οδο, και απλά παράλλαξα την παρομοίωση, βάζοντας στη θέση της κάτι ανώδυνο – τόσο ανώδυνο που πλέον δε θυμάμαι κάν τι ήταν – αντί για ορθωμένες πούτσες και γαλλικά βυζιά.

Τρείς μέρες αργότερα, ο διευθυντής του Μεταφραστικού με φώναξε στο γραφείο του. Ήμουν σχεδόν σίγουρος για το τι με ήθελε. Μπήκα μέσα τρέμοντας. Ο διευθυντής, ενας κοντός τύπος με παχύ μουστάκι και ασορτί φαλάκρα, κάθοταν πίσω απο ενα παλιό ξύλινο γραφείο σε μέγεθος γηπέδου του μπάσκετ, γεμάτο με κομψά διακοσμητικά αντικείμενα. Έπαιζε με μια απο κείνες τις φριχτές κίτς γυάλινες μπάλες, με το υγρό και το χιονισμένο σπιτάκι μέσα.

Έδειχνε να μη μου δίνει καμμία σημασία. Στάθηκα όρθιος απέναντι του, μέχρι που έπεσε και η τελευταία νιφάδα χιονιού. Μου έκανε νεύμα να καθήσω. Κάθησα.

– «Φαντάζομαι οτι ξέρεις γιατί σε φώναξα», μου είπε.

– «Κύριε διευθυντά, να σας εξηγήσω…»

– «Δε χρειάζεται να μου εξηγήσεις τίποτε», με διέκοψε. «Ξέρω τα πάντα».

– «Κύριε διευθυντά…»

– «Σταμάτα! Εγω μιλάω, εσύ ακους!» με ξαναδιέκοψε με ενα απότομο ύφος. Ζάρωσα στην πολυθρόνα μου, σαν κότα στη θεα αλεπούς με μουστάκι και ασορτί φαλάκρα.

– «Γνωρίζεις τον βιβλικό θρύλο του πύργου της Βαβέλ;», με ρώτησε.

– «Φυσικά», απάντησα. «καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον», απήγγειλα απο μνήμης, με τις περισπωμένες και απ´ολα. «Υπάρχει μεταφραστής που δεν τον γνωρίζει;»

– «Πολλοί περισσότεροι απο όσοι νομίζεις. Βλέπω οτι ευτυχώς εσύ δεν είσαι ένας απο αυτούς. Γνωρίζεις και το περιστατικό με την παρθένο;»

– «Συγνώμμη, με φωνάξατε για να λέμε ιστοριούλες;», αποκρίθηκα ψιλοθυμωμένος.

– «Απάντησε στην ερώτηση».

– «Ναι, το γνωρίζω. Αναφέρεται οτι η μετάφραση των εβδομήκοντα μετάφρασε την αραμαική λέξη για το ‘μικρό κορίτσι’ ως ‘παρθένα’ στα ελληνικά, ενω η ανάγνωση και τα συμφραζόμενα του αυθεντικού κειμένου είναι λίγο διαφορετικά».

– «Ακριβώς», είπε ο διευθυντής. «Βλέπεις πως μια μετάφραση έχει τη δύναμη να παίζει ελαφρά με το νόημα των λέξεων – πράγμα που δυνητικά διαμορφώνει απόψεις, δημιουργεί πεποιθήσεις, κτλ. Η δύναμη του γραπτού λόγου είναι τεράστια!»

– «Το ξέρω, κύριε διευθυντά, και εχω επίγνωση του λάθους…»

– «ΣΚΑΖΜΟΑ!» φώναξε ο διευθυντής. «Μιλάω! Και σταμάτα να είσαι τόσο αμυντικός. Δε σε φώναξα εδω πέρα για να σε απολύσω!».

Έμεινα έκπληκτος. Έγειρα πρός τα μπρός περιμένοντας να ακούσω τη συνέχεια.

– «Σε φώναξα για να σε προσκαλέσω να συμμετάσχεις σε μια ελίτ», συνέχισε ο διευθυντής.

Έμεινα ακόμη πιο έκπληκτος.

– «Προφανώς θα έχεις ακούσει τις ιστορίες για διάφορες ομάδες που ασκούν παγκόσμια κυριαρχία, κτλ κτλ. Οι περισσότερες είναι μούφες, αλλά οχι όλες. Υπάρχουν όντως κάποιες τέτοιες ομάδες. Η Τριμελής Επιτροπή, για παράδειγμα. Η Λέσχη Μπίλντενμπέργκ συχνά κατηγορείται, αλλά στην πραγματικότητα είναι ακίνδυνοι. Απλά μαζεύονται, μπεκρουλιάζουν, και πηδάνε τις γραμματείς τους μακριά απο τις συζύγους τους. Το ξέρω, γιατί είμαι μέλος».

Δεν ήξερα τι να πω, και γι’αυτό δεν είπα τίποτε. Ο διευθυντής συνέχισε.

– «Μια τέτοια ομάδα έχουμε και εμείς. Οι επίσημοι μεταφραστές. Είναι απο τις πιο ισχυρές. Κάνουμε δυο πράγματα. Το ενα είναι ακριβώς αυτό που έκανες εσυ τις προάλλες. Αλλάζουμε ελάχιστα τις μεταφράσεις επίσημων κειμένων, έτσι ωστε να περάσουμε στην κάθε πλευρά το μύνημα που θέλουμε εμείς, και όχι αυτό που θέλει η άλλη πλευρά. Αν το κάνεις συστηματικά και οργανωμένα, έχεις μια τεράστια πηγη εξουσίας».

Ακόμη και να ήθελα να μιλήσω, είχα χάσει πια κάθε δυνατότητα να το κάνω. Κοίταζα τον διευθυντή σαν να ερχόταν απο άλλο πλανήτη.

– «Εννοείται πως τώρα που στο αποκάλυψα αυτό, είσαι ισόβιο μέλος της Translacionis Fraternitatis, της Μεταφραστικής Αδελφότητας. Με τις τυπικότητες και το τελετουργικό θα ασχοληθούμε κάποια άλλη στιγμή».

– «Σα σενάριο ταινίας μου μοιάζει. Μια με τον Αλ Πατσίνο και κάτι δικηγόρους του διαβόλου», παρατήρησα.

– «Μαλάκες δικηγόροι», έκανε ο διευθυντής με ενα υποτιμητικό ύφος. «Συνέχεια μπλέκονται στις δουλειές μας. Ξέχνα τους. Εμείς είμαστε η πραγματική δύναμη, αυτοί απλά νομίζουν οτι μεταφράζουμε τις αποφάσεις τους κατά λέξη».

– «Μα.. γιατί; γιατί εγω;», κατάφερα να ψελλίσω.

– «Γιατί όχι εσυ;», μου αποκρίθηκε. «Δε θέλεις να είσαι μέλος μιάς τέτοιας ελίτ; Τα λεφτά που θα παίρνεις – ανεπίσημα βέβαια – δεν τα έχεις ξαναδεί. Άσε την εξουσία. Εννοείται οτι θα γνωρίσεις ενδιαφέροντες ανθρώπους, εννοείται οτι θα έχεις κάθε βοήθεια που θσ χρειαστείς, και επίσημα και ανεπίσημα, καθώς και διάφορα δώρα. Και ο Μπρουκενμπάουερ ήταν μαζί μας. Η αλήθεια είναι οτι αυτός σε πρότεινε σε μάς. Η νομίζεις οτι πήρες τη θέση έτσι εύκολα;»

– «Ο καθηγητής; Δεν μου είχε πει ποτέ…»

– «Φυσικά δε σου είχε πει τίποτε. Ηλίθιος είσαι; Θα έπαιρνες τη θέση ουτως η άλλως μετά τη συνταξιοδότηση του. Απλά η ατυχή συγκυρία του θανάτου του, μας ανάγκασε να επισπεύσουμε το διορισμό σου. Η μετάφραση που έκανες προχθές αφαιρώντας τις πούτσες, ήταν απλά ένα τέστ»

– «Δηλαδη;»

– «Έίχαμε ηδη κάνει το ψυχολογικό σου προφίλ. Έπρεπε να δούμε αν είσαι όντως ο κατάλληλος για μια τέτοια δουλειά. Είσαι αμοραλιστής, τα πτυχία σου είναι ακριβώς οσα πρέπει, απλά το προφίλ μας έδειξε οτι είσαι κομματάκι μαλάκας».

Ένιωσα προσβεβλημένος – και ποιός δε θα ένιωθε;

– «Γιατί;», ρώτησα.

– «Ψήφισες Παπανδρέου το 2009. Τέλος πάντων. Η πρόταση μπήκε στο Ιαπωνικό κείμενο απο κάποιον δικό μας. Εαν τη μετάφραζες επι λεξεί, όπως κάνουν οι περισσότεροι μεταφραστές, θα σήμαινε οτι είσαι ανίκανος να πάρεις μέρος στο έργο μας. Εννοείται οτι σε μια τέτοια περίπτωση θα είχες απολυθεί. Εσυ όμως χρησιμοποίησες τη δύναμη σου, και μάλιστα αυθόρμητα. Εξάσκησες την κρυφή εξουσία του μεταφραστή, για να λύσεις ενα πρόβλημα. Και το έκανες τέλεια. Συγχαρητήρια».

Είχα μείνει, και πάλι, με το στόμα ανοιχτό.

– «Πολλά απο αυτά που κάνουμε είναι απλά δοκιμές. Για παράδειγμα. θυμάσαι εκείνη την ιστορία με το λεξικό του Μπαμπινιώτη και τη λέξη βούλγαροι; Μας είχατε πρήξει τα παπάρια εσείς οι Έλληνες, πατέρες της δημοκρατίας και δε συμμαζεύεται, και είπαμε να σας δοκιμάσουμε λίγο, για να ξέρουμε που βρισκόμαστε. Πέσαμε μέσα. Μάντεψε ποιο κόμμα πήρε εφτά τοις εκατό στις τελευταίες εκλογές».

Ο διευθυντής άνοιξε ενα συρτάρι και μου έδωσε δυο φάκελλους.

– «Εδω είναι η πρώτη σου αποστολή. Είσαι ο μεταφραστής μιας επιτροπής του ΟΗΕ για δικαστήριο που πρόκειται να εκδικάσει μια υπόθεση για το δίκαιο της θάλασσας. Η κυβέρνηση των Φιλιππινών έκανε μια προσφυγή ενάντια στους Κινέζους για κάτι αμφιλεγόμενα σκατονήσια. Όποια κι αν είναι η απόφαση του δικαστηρίου, εσυ στη μετάφραση θα κάνεις κάποιες αλλαγές – τα γράφει ολα εδω μέσα».

– «Γιατί…»

– «Μη ρωτάς ΠΟΤΕ γιατί. Είναι επικίνδυνη ερώτηση. Αλλα θα σου πώ. Είτε κερδίσουν είτε χάσουν οι κινέζοι, η απόφαση, με τις αλλαγές που θα κάνεις, θα δώσει πάτημα στον καινούριο Γιαπωνέζο πρωθυπουργό, που διεκδικεί κι αυτός κάτι νησιά εκει γύρω. Είναι εθνίκι του κερατά και θέλει να κάνει λίγη επίδειξη δύναμης στους κινέζους. Θα τον διευκολύνουμε. Υπολογίζουμε οτι αυτό θα δημιουργήσει μια τοπική μικροσύρραξη…»

– «ΜΙΚΡΟΣΥΡΡΑΞΗ;», φώναξα. «Ετοιμάζετε ΠΟΛΕΜΟ μεταξύ Κίνας και Ιαπωνίας, και το λετε ΜΙΚΡΟΣΥΡΡΑΞΗ;». Είχα γίνει κατακόκκινος.

Ο διευθυντής σήκωσε τους ώμους του.

– «Και τι σε νοιάζει; Κινέζος είσαι; Το θέμα είναι οτι αυτό θα προκαλέσει μια κατάρρευση στα χρηματιστήρια της Απω Ανατολής, και θα μας δώσει το χρόνο που χρειαζόμαστε για να διορθώσουμε εκείνη τη μαλακία που κάναμε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, και κοντεύει να διαλύσει ολη την Ευρώπη».

Κόντευαν να μου πέσουν τα μαλλιά. Δεν απορούσα που ο διευθυντής ήταν φαλακρός. «Τι κάνατε με τη συνθήκη του Μάαστριχτ;», ρώτησα.

– «Μεγάλη ιστορία. Ο μεταφραστής είχε κοπανήσει μερικά ποτηράκια παραπάνω την περασμένη νύχτα και δεν θυμόταν ακριβώς τις οδηγίες που του δώσαμε. Το αποτέλεσμα, το βλέπεις παντού στην Ευρώπη σήμερα. Ήρθε η ώρα να το διορθώσουμε. Τέλος οι ερωτήσεις όμως. Έχεις δουλειά. Αύριο πρωί πετάς για Πεκίνο. Στο δεύτερο φάκελλο υπάρχει ενα δωράκι για σένα. Για να σε καλωσορίσουμε στην ομάδα. Φύγε τώρα, γιατί έχω δουλειά».

– «Κάτι τελευταίο», ρώτησα καθώς σηκωνόμουν. «Είπατε οτι κάνετε δυο πράγματα. Ποιό είναι το δεύτερο;»

– «Φυτεύουμε πούτσες σε επίσημα κείμενα».

– «Δηλαδή;»

– «Κάτι σαν αυτό που μετάφρασες, αλλα φυσικά με οχι τόσο προφανή τρόπο. Έχεις διαβάσει τη Διακύρηξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου; Ορίστε το αγγλικό κείμενο. Διάβασε το άρθρο 5».

Μου έδωσε ενα χαρτί που είχε δίπλα του.

– «No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment«, διάβασα.

– «Μπράβο. Το αρχικό κείμενο ήταν στα Γαλλικά. Το μεταφράσαμε στα Αγγλικά ο Μπρουκενμπάουερ κι εγω, το 1946. Εγω έριξα τα ζάρια. Τα νούμερα ήρθαν 4, 1, 6, 2, 13, 1. Ο Μπρουκενμπάουερ έκανε τη μετάφραση. Πάρε την τέταρτη λέξη και διάβασε το πρώτο γράμμα. Την έκτη λέξη, δεύτερο γραμμα, δέκατη τρίτη λέξη… Κατάλαβες».

Έκανα ότι μου είπε.

– «B, O, D».

– «Ακριβώς. bod είναι η πούτσα στα Ιρλανδέζικα».

Έμεινα αυγό.

– «Και γιατί το κάνετε αυτό;», ρώτησα το διευθυντή. «Έχει πάλι σχέση με την παγκόσμια κυριαρχία;»

– «Τελικά είσαι όντως μαλάκας», απάντησε ο διευθυντής. «Το κάνουμε επειδή έχει πλάκα! Πώς θέλεις δηλαδή να περνάμε την ωρα μας, να πετάμε τάπες σε βαρέλια;»

Η αλαζονεία του με είχε κουράσει.

– «Και αν αρνηθώ;», ρώτησα.

– «Δε γίνεται. Θα θυμώσουν οι επικεφαλής της Αδελφότητας».

– «Ποιοί επικεφαλής; Ο Σόρος; Οι Ρότσιλντ;»

– «Οχι. Κάτι γλωσσολόγοι στο Κείμπριτζ. Ποτέ δεν πρέπει να πηγαίνεις κόντρα σ´αυτούς τους τύπους. Φύγε τώρα. Εξω. Και μην ξεχνάς το δώρο σου».

Βγήκα απο το γραφείο και περπάτησα προς το ασανσέρ, καθώς άνοιγα το δεύτερο φάκελλο. Ήταν ενα δίστηλο κείμενο, το πρωτότυπο στα αριστερά, και η μετάφραση στα δεξιά. Ηταν κομμάτι απο το Εναρμονισμένο Ευρωπαικό Αστικό Δίκαιο για τα διαζύγια, που είχε επικυρωθεί πέρισυ. Μεταφραστής ήταν ο Αύγουστος Μπρουκενμπάουερ.

Το μάτι μου έπεσε σε μερικές υπογραμμισμένες προτάσεις. Άν δεν τις είχαν υπογραμμίσει, μπορεί να μην καταλάβαινα καν τι σήμαιναν οι διαφορές στην προσεκτική επιλογή των μετάφρασμένων λέξεων. Κατάλαβα όμως, και ενα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου.

Σήμαιναν οτι θα έπαιρνα επιτέλους πίσω τον αγαπημένο μου σκύλο.

Advertisements

5 Σχόλια on “Χαμένοι στη μετάφραση”

  1. Ο/Η sunCoater λέει:

    Κάτι είχε ακουστεί για χρονοκαθυστέρηση στις μικροφωνικές εγκαταστάσεις του ΟΗΕ και ένα μπουκαλάκι «έξυπνα» χάπια που είχε βρεθεί σε κάποιο θάλαμο διερμηνέα, αλλά το θέμα κουκουλώθηκε. Τώρα εξηγούνται όλα.

    • Ο/Η ricudis λέει:

      Η μεγάλη πλάκα είναι πως (μου είπανε, αν μου το ρωτήσουν αυτο, πρέπει να απαντήσω οτι) την ειχά ξεχάσει εντελώς αυτή την ιστορία. Ευχαριστώ που μου τη θύμισες 😀

  2. Ο/Η Αγγελος λέει:

    Απολαυστικότατο — και θα μπορούσε να ‘ναι και αλήθεια.
    Επειδή έχω μετραφράσει ένα μέρος της Συνθήκης του Μααστρίχτ στα ελληνικά, μπορώ να βεβαιώσω ότι π****ες ούτε βρήκα, ούτε έβαλα. Το μόνο που έκανα ήταν μια άκαρπη τελικά προσπάθεια να ΜΗΝ πω «γενική κυβέρνηση» το general government (που ώρες-ώρες αναρωτιέμαι αν θύμιζε τίποτε στους Πολωνούς, όταν ήρθε η ώρα να το μεταφράσουν κι αυτοί…)

  3. Ο/Η Psy-Fi λέει:

    Αγαπητέ είσαι θεός. Εύγε. Θα ξεκοκαλλίσω και το υπόλοιπο blog αργότερα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s