Μια ιστορία εξωγήινων

Ήταν μια συνηθισμένη Παρασκευή βράδυ, όταν συνέβη το γεγονός που έμελλε να αλλάξει όλη μου την κοσμοθεωρία. Στεκόμουν στον πάγκο της κουζίνας και καθάριζα κάτι τσιπούρες για να φτιάξω την αγαπημένη μου ψαρόπιτα με την συνταγή της θείας Ευτέρπης, όταν είδα με την άκρη του ματιού μου ένα φως έξω από το παράθυρο. Έστριψα το κεφάλι μου και το είδα πιο καθαρά. Ήταν ένα παράξενο, απόκοσμο μπλε φως. Δε μπορούσα να δω την πηγή του, γιατί βρισκόταν ψηλότερα από το ύψος του παραθύρου.

Σκούπισα τα χέρια μου πρόχειρα στο μπλουζάκι μου, βγήκα έξω από τη μπαλκονόπορτα της κουζίνας, και έμεινα με το στόμα ανοιχτό, κοιτάζοντας τον ιπτάμενο δίσκο. Τρόπος του λέγειν δίσκος, γιατί το αντικείμενο, που αιωρούνταν γύρω στα 30 μέτρα από το έδαφος και γύρω στα εκατό από το σημείο που βρισκόμουν, μόνο με δίσκο δεν έμοιαζε. Ήταν κυλινδρικό και μακρόστενο. Στο πίσω μέρος του, ταλαντώνονταν αρμονικά δυο πελώριες μπάλες, κρεμασμένες από τον κορμό του διαστημοπλοίου. Το μπροστινό μέρος δε μπορούσα να το διακρίνω καλά, γιατί από εκεί πήγαζε το απόκοσμο μπλε φως, σχηματίζοντας ένα μεγάλο κύκλο στο έδαφος, που ολοένα και πλησίαζε προς το μέρος που βρισκόμουν.

Ήθελα να φύγω, αλλά ξαφνικά ένιωσα σαν υπνωτισμένος. Ήταν σαν το σώμα μου να μην υπακούει στη θέληση μου. Έκανα μερικά βήματα και βρέθηκα μέσα στο κέντρο του φωτεινού κύκλου.

Όταν ανέκτησα τις αισθήσεις μου, δεν κατάλαβα αμέσως που βρισκόμουν. Ήμουν ξαπλωμένος, το κεφάλι μου πονούσε, και ένιωθα τα χέρια και τα πόδια μου δεμένα και στερεωμένα στο κρεββάτι. Τουλάχιστον το μαξιλάρι ήταν μαλακό.

Φώναξα – δεν θυμάμαι ακριβώς τι. Καμία απάντηση. Πρέπει να πέρασαν γύρω στα 10 λεπτά, που μου φάνηκαν αιώνες, όταν μια πόρτα στη γωνιά του δωματίου άνοιξε και δυο σκιές μπήκαν στο δωμάτιο. Η μία από τις δύο έκανε μια κίνηση προς τον τοίχο, και ένα φως πλημμύρισε το δωμάτιο τυφλώνοντας με. Όταν τα μάτια μου συνήθισαν στο φως, η σύγχυση μου έδωσε τη θέση της στον τρόμο. Πλέον ήξερα που βρισκόμουν, πράγμα που δε μου άρεσε καθόλου.

Μπροστά μου στεκόταν οι δυο σκιές, που τώρα είχαν αποκτήσει ανθρώπινη μορφή. Δηλαδή, σχεδόν ανθρώπινη. Μάλλον, τόσο ανθρώπινη που μου έκανε εντύπωση το πόσο ανθρώπινη ήταν. Ήταν ντυμένοι και οι δύο με ριγέ γαλάζιο πουκάμισο, γκρίζο υφασμάτινο παντελόνι, ταιριαστό σακάκι, και κάτι αηδιαστικές ροζ γραβάτες με hello kitties. Ο αριστερός είχε τρία μάτια. Ο δεξιός είχε τέσσερα, και νομίζω ότι πίσω από το παντελόνι του διέκρινα μια ουρά.

– «Καλωσόρισες», είπε ο αριστερός.

– «Που… Που βρίσκομαι; Ποιοι είστε; ΤΙ είστε;», κατάφερα να ψελλίσω μετά από περίπου δέκα λεπτά.

– «Βρίσκεσαι στο σκάφος P3N1S των Ηνωμένων Διαγαλαξιακών Πολιτειών», συνέχισε ο αριστερός. «Το τι είμαστε, νομίζω ότι μπορείς να το μαντέψεις. Νομίζω ότι μας αποκαλείτε εξωγήινους στον πλανήτη σας, που προσωπικά το βρίσκω προσβλητικά εγωιστικό χαρακτηρισμό. Το όνομα μου είναι Ζάφος. Ζάφος Σλαρτιμπάρτμπροξ».

– «Και εμένα με λένε Μπήμπλιφαστ», είπε ο δεξιός.

– «Είμαστε λογιστές», συμπλήρωσε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ.

Κάπου είχα ξανακούσει αυτά τα ονόματα, αλλά δεν είμαι σίγουρος που. Ωστόσο, η οικειότητα δε λειτούργησε καθόλου ηρεμιστικά πάνω μου.

– «Είστε… Λογιστές;». Δεν ξέρω γιατί το ρώτησα αυτό. Η αμηχανία δημιουργεί μερικές φορές τις πιο ηλίθιες απορίες.

– «Ναι, στο πλανητικό μας σύμπλεγμα ισχύει το σύστημα του λειτουργικού καταμερισμού της εργασίας. Είμαστε από ένα πλανήτη λογιστών. Ξέρεις τώρα, ισολογισμοί, φορολογικά, τέτοια πράγματα».

– «Πλανητικό σύμπλεγμα; Μα αφού εσείς μιλάτε Ελληνικά!».

Πρέπει να τους ακούστηκα εντελώς ηλίθιος, γιατί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με το πιο απορημένο βλέμμα του σύμπαντος.

– «Φυσικά και μιλάμε Ελληνικά», είπε ο Μπήμπλιφαστ. «Τι άλλο θα μπορούσαμε να μιλάμε; Δεν γνωρίζεις τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως ‘νοηματική’ γλώσσα μόνον την Ελληνική, και ότι όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν ‘σημειολογικές’;».

– «Το έχω ξανακούσει κάπου αυτό, αλλά μου φάνηκε λίγο μούφα», απάντησα.

– «Για να είμαι ειλικρινής», αποκρίθηκε ο Μπήμπλιφαστ, «κι εγώ στο Internet το διάβασα. Αλλά τι στο διάολο, για ένα πλανήτη λογιστών, μια χαρά είναι και τα Ελληνικά».

– «Τι.. τι θα μου κάνετε; Τι θέλετε από μένα;», ρώτησα.

Ο Μπήμπλιφαστ απάντησε στην ερώτηση που είχα στο μυαλό μου αλλά δεν τολμούσα να ρωτήσω ευθέως.

– «Λογιστές είμαστε, τι σκατά να σου κάνουμε; Αλλά δε φταις εσύ. Εμείς φταίμε. Μια φορά στείλαμε τους μαλάκες τους γιατρούς, και από τότε όλος ο κόσμος χέζεται από την τρομάρα του κάθε φορά που κατεβαίνουμε εδώ κάτω. Κάποιος σας μάλιστα κατάφερε να πεθάνει από συγκοπή στην προ-προηγούμενη αποστολή, και να φανταστείς ότι τότε είχαμε στείλει απλά τους ζαχαροπλάστες».

Ο Σλαρτιμπάρτμπροξ γέλασε. Εγώ πάλι, δε γέλασα καθόλου.

– «Ο λόγος που ήρθαμε είναι για να σε ενημερώσουμε για κάτι που πρέπει να σας ενδιαφέρει ως είδος. Το δοκιμάσαμε κι άλλες φορές, αλλά είτε πέφτουμε σε ηλίθιους είτε κάτι άλλο συμβαίνει, και ποτέ δεν κατάφερε να διαδοθεί το σωστό μήνυμα μεταξύ των δικών σας», συνέχισε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ.

Τον κοίταξα όλος απορία.

– «Θα σου το φέρουμε απαλά, γιατί μπορεί να ακουστεί λίγο σοκαριστικό», είπε ο Μπήμπλιφαστ. «Για πες μου, τι σου αρέσει περισσότερο στη ζωή, εδώ στον πλανήτη σου;»

– «Τα κολοκυθάκια αυγολέμονο», απάντησα.

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

– «Τίποτε άλλο;»

– «εεε… το κοκκινιστό μοσχαράκι με μακαρόνια;»

ο Σλαρτιμπάρτμπροξ κούνησε το κεφάλι του με ένα βλέμμα βαθιάς απόγνωσης.

– «Καλά, να στο θέσω διαφορετικά. Τι αρέσει σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ στον
πλανήτη σας;»

– «Δεν ξέρω», απάντησα. «Ο Μπομπ Σφουγγαράκης;»

Ο Σλαρτιμπάρτμπροξ χτύπησε το μέτωπο του με την παλάμη του.

– «Πέσαμε σε πλανήτη ηλιθίων», σχολίασε ο Μπήμπλιφαστ. Γύρισε σε μένα. «Έχεις ακόμα μια προσπάθεια», είπε.

– «Το χρήμα;», αναρωτήθηκα.

– «Μη στεναχωριέσαι γι’αυτο, όπως πάτε σε λίγο θα λυθεί κι αυτό το πρόβλημα».

– «Το ΣΕΞ, άνθρωπε μου!», είπε ο Μπήμπλιφαστ. «Υπάρχει καλύτερο πράγμα από το σεξ;»

– «Εεε, μπορώ να σκεφτώ αρκετά, αλλά μπορεί να έχεις δίκιο», αποκρίθηκα.

– «Ξέρεις, είμαστε πολύ παλιότερος πολιτισμός από σάς», είπε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ. «Για την ακρίβεια, εκατομμύρια χρόνια παλιότερος. Όπως καταλαβαίνεις, είχαμε όλο το χρόνο να προοδεύσουμε, να αναπτυχθούμε, να δημιουργήσουμε τεχνολογία. Στο τέλος όμως βαρεθήκαμε, και καθίσαμε όλοι μαζί κάτω και αποφασίσαμε ότι μάλλον δεν θα καταφέρναμε να φτιάξουμε ποτέ τίποτε απολαυστικότερο από το σεξ. Από τότε αφιερώσαμε όλη την ενέργεια μας σ’αυτο».

– «Για την ακρίβεια, πηδιόμαστε ασυστόλως όλη μέρα», είπε ο Μπήμπλιφαστ.

– «Μάλλον δεν έχετε ανακαλύψει την τηλεόραση και το Warcraft», σχολίασα.

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους απορημένοι.

– «Τι είναι αυτά;»

– «Η τηλεόραση είναι ενα πράγμα που σου επιτρέπει να βλέπεις…», άρχισα, αλλά σταμάτησα. Ενδεχομένως να μην ήταν πολύ καλή ιδέα να τους μιλήσω γι’αυτα. Μπορεί και να τους άρεζαν. «Τέλος πάντων, αφήστε τα. Ασήμαντα είναι έτσι κι αλλιώς».

– «Δηλαδή εσάς δε σας αρέσει;», ρώτησε ο Μπήμπλιφαστ φανερά απορημένος. «Και πως περνάτε την ώρα σας;»

– «Ε, πηγαίνουμε βόλτες, πίνουμε καφέδες, παίζουμε κάνα τάβλι…», απάντησα

– «Τάβλι; Τι είναι αυτό;», ρώτησε ξανά ο Μπήμπλιφαστ.

Άρχισα να του εξηγώ. Με διέκοψε, με μια κίνηση του χεριού, στο σημείο που είχα φτάσει να του εξηγώ τον κανόνα σύμφωνα με τον οποίο ο παίκτης δεν επιτρέπεται να κάνει εξάπορτο ακριβώς μπροστά από την μάνα του αντιπάλου στο φεύγα.

– «Και θες να πεις ότι ΑΥΤΟ σας αρέσει περισσότερο από το να χώνετε τη μούρη σας ανάμεσα στα βυζιά έξι και επτά μιας Οκτάβυζης Ημιπαρθένας του Άλφα Κενταύρου;», φώναξε εξοργισμένος ο Σλαρτιμπάρτμπροξ. «Αποκλείεται, δεν είστε δικά μας παιδιά».

– «Σουτ!» του πέταξε ο Μπήμπλιφαστ. «Είπαμε να του το φέρεις απαλά!»

– «Προσπαθώ, αλλά ο άνθρωπος είναι ντουγάνι», απάντησε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ. Γύρισε σε μένα και συνέχισε. «Κοίτα φίλε, αυτό που προσπαθούμε να σου πούμε τόση ώρα είναι ότι πριν από τριακόσιες χιλιάδες χρόνια περίπου, μαζευτήκαμε από τους γύρω γύρω γαλαξίες και στήσαμε ένα παρτάκι…»

– «Και γαμώ τις παρτούζες, φίλε», συνέχισε ο Μπήμπλιφαστ, «ήρθαν μέχρι και οι δεκαεξάποδες νοσοκόμες από τον πλανήτη FVWM392. Τέλος πάντων, για να μη στα πολυλογώ, το πάρτι κράτησε καμιά πενηνταριά δικά σας χρόνια, οπότε προέκυψε ένα προβληματάκι.»

– «Τι προβληματάκι;», ρώτησα, ανήμπορος ακόμα να δεχτώ το γεγονός οτι υπάρχει μέρος στο σύμπαν όπου οι λογιστές κάνουν σέξ.

– «Ε να, εκείνη την εποχή έγινε μια επιδρομή λαστιχοφάγων στον πλανήτη που κατασκεύαζαν τα προφυλακτικά. Έχεις δει ποτέ λαστιχοφάγο; Είναι κάτι γλυκύτατα μικρά χνουδωτά που τρέφονται με καουτσούκ. Τέλος πάντων, προέκυψε έλλειψη, και μας δημιούργησε πρόβλημα…»

– «Βλέπεις, ένας κανόνας σ’αυτά τα πάρτι είναι ότι πρέπει πάντα να χρησιμοποιείς αντισύλληψη», εξήγησε ο Μπήμπλιφαστ. «Αλλιώς γίνεται μεγάλο μπέρδεμα με τα είδη, και προκαλείται οικολογική διαταραχή διαγαλαξιακού μεγέθους. Κανονικά θα το προλαβαίναμε, αλλά με τη φόρα που είχαμε πάρει, κάποιοι απλά συνέχισαν – κι έγινε το κακό».

– «Όταν το πήραμε χαμπάρι τι είχε γίνει, ήταν αργά», είπε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ. Έτσι, αναγκαστήκαμε να φορτώσουμε τα μούλικα σ’ενα διαστημόπλοιο, και τα στείλαμε μακριά, σ’ενα πλανήτη όπου, ότι και να έκαναν, δε θα κατάφερναν να διαταράξουν την οικολογική μας ισορροπία».

– «Και απ’οτι μαθαίνουμε, μια χαρά τα σκάτωσαν, ακόμα και στον δικό τους», συμπλήρωσε ο Μπήμπλιφαστ.

Είχα μείνει άναυδος. Τους κοίταξα και τους δυο.

– “Μη μου πείτε ότι αυτός ο πλανήτης…”, είπα.

Με κοίταξαν και οι δύο με νόημα.

– «Δηλαδή, θέλετε να πείτε ότι οι άνθρωποι είναι…».

– «Ακριβώς», είπε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ.

– «Μεγάλε, αστέρι είσαι!», είπε ο Μπήμπλιφαστ.

– «Δηλαδή, εσείς οι δύο ήρθατε εδώ πέρα για να πείτε σε μένα ότι όλη μας η ύπαρξη ήταν το αποτέλεσμα μιας διαγαλαξιακής παρτούζας;». Αρνιόμουν να το πιστέψω.

– «Κοίταξε το αλλιώς. Ηταν το αποτέλεσμα της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ διαγαλαξιακής παρτούζας εκείνης της χιλιετηρίδας. Εξάλλου, αυτό είναι ένα από τα ερωτήματα που σας βασανίζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια, δεν είναι; Τώρα θα μπορείτε να σταματήσετε να σκοτώνεστε μεταξύ σας, τουλάχιστον θα έχετε ένα λιγότερο λόγο να το κάνετε».

– «Μα, ο Αδάμ και η Εύα; Ο Θεός;», ρώτησα.

– «Τι να σου πω, φίλε, δεν ξέρω. Εμείς λογιστές είμαστε. Για μας, Θεός είναι η Αρχή του Ισοσκελισμένου Ισολογισμού», είπε ο Μπήμπλιφαστ.

– «Και ο Λόγος του, ο Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων», συμπλήρωσε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ, σκύβοντας με ευλάβεια το κεφάλι.

– «Βέβαια», συνέχισε ο Μπήμπλιφαστ, «αυτό είναι απλά η δικιά μας πίστη. Στον πλανήτη με τους δημοσιογράφους, για παράδειγμα, πιστεύουν στον Αρχισυντάκτη του Σύμπαντος. Είναι λιγάκι σχετικά αυτά τα πράγματα. Απ’οτι ακούω, ούτε εσείς έχετε καταφέρει να συμφωνήσετε απολύτως σ’αυτο το ζητηματάκι».

– «Υπάρχει πλανήτης με δημοσιογράφους;», ρώτησα.

– «Ναι», αποκρίθηκε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ. «Απλά τους έχουμε λιγάκι απομακρυσμένους, γιατί βρωμάνε».

– «Εντάξει, αλλά η άλλη η άποψη με την εξέλιξη των ειδών; Αυτό δεν τα εξηγεί καλύτερα;», ρώτησα, μη θέλοντας να πιστέψω στην Εκδοχή Σλαρτιμπάρτμπροξ – Μπήμπλιφαστ για την Καταγωγή των Ειδών.

– «Άκου», είπε ο Μπήμπλιφαστ. «Το ξέρουμε ότι είναι λιγάκι δύσκολο να το χωνέψεις, αλλά τι να κάνουμε, κάποτε έπρεπε να το μάθετε. Κατά προτίμηση πριν αρχίσετε κι εσείς τα διαπλανητικά ταξίδια. Τώρα, η δική σου δουλειά είναι, να ενημερώσεις τους δικούς σου. Εμείς πρέπει να γυρίσουμε πίσω».

– «Είναι η εποχή που υποβάλλει δήλωση εισοδήματος ο Γαλαξίας 39271 στην εφορία, και όπως καταλαβαίνεις…», συμπλήρωσε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ.

– «Όχι, κάτσε, που πάτε;». Ήταν τόσες οι απορίες που είχα. Κάποιος έπρεπε να μου τις λύσει. «Και τα υπόλοιπα είδη; Οι γάτες; Οι πεταλούδες; Οι μαρμότες και οι οξύρρυγχοι;»

– «Παρόμοια ιστορία, με όλα», είπε ο Μπήμπλιφαστ. «Εκτός από τις γάτες».

– «Όσο για τους οξύρυγχους, ποιος είπε ότι το σεξ δεν είναι ωραίο όταν είναι ανώμαλο;», συμπλήρωσε ο Σλαρτιμπάρτμπροξ.

– «Σλάρτι, πρέπει να την κάνουμε», είπε ο Μπήμπλιφαστ. Γύρισε σε μένα. «Φρόντισε να σε πιστέψουν οι δικοί σου, γιατί αλλιώς θα’χετε πρόβλημα στο μέλλον. Εμείς δεν ξανακάνουμε τέτοιο ταξίδι για χάρη σας, και άμα πάλι αρχίσετε να διαδίδετε μαλακίες μεταξύ σας αντί για τα πραγματικά γεγονότα, την επόμενη φορά μπορεί να χρειαστεί να στείλουμε τους μάγειρους βοθροκεφτέδων».

Ο Σλαρτιμπάρτμπροξ μόρφασε.

– «Σιγά μην αντέξουν τους μάγειρους βοθροκεφτέδων», είπε.

– «Αυτό φοβάμαι κι εγώ», του απάντησε ο Μπήμπλιφαστ. Γύρισε σε μένα.

– «Αντίο φίλε, και μην ξεχνάς την αποστολή σου». Άπλωσε το χέρι του και πάτησε ένα κουμπί στον τοίχο. Ένιωσα μια ελαφριά ζαλάδα, και ύστερα, τίποτα.

Όταν ξύπνησα, κρύωνα. Ήμουν ξαπλωμένος στο χορτάρι του κήπου μου, και ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να ανατέλλει. Κοίταξα γύρω μου. Ο ιπτάμενος δίσκος είχε εξαφανιστεί.

Σηκώθηκα και προχώρησα προς το σπίτι. Αναρωτήθηκα αν όλα αυτά που έζησα ήταν πραγματικά. Σιγά μην ήταν. Θα ήπια πολύ το προηγούμενο βράδυ, η θα έφταιγαν εκείνα τα μανιτάρια, σκέφτηκα τρίβοντας τους κροτάφους μου.

Μπήκα ξανά στο σπίτι από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας. Το βλέμμα μου έπεσε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, και καρφώθηκε εκεί. Το χρώμα έφυγε από το πρόσωπο μου. Έμεινα να κοιτάζω το μπρελόκ που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Είχε κυλινδρικό σχήμα, και από πίσω του κρέμονταν δύο στρογγυλές μπάλες. Πάνω του ήταν χαραγμένο με ευδιάκριτα γράμματα το αναγνωριστικό του.

P3N1S.

Άφησα ένα βαθύ αναστεναγμό. Πήρα το αναμνηστικό μπρελόκ, το έβαλα στην τσέπη μου, προσπέρασα τον πάγκο της κουζίνας, μπήκα στο γραφείο μου, και κάθισα στον υπολογιστή.

Advertisements

6 Σχόλια on “Μια ιστορία εξωγήινων”

  1. Ο/Η mathepeze λέει:

    Είσαι από τις ελάχιστες περιπτώσεις που έχω συναντήσει, όπου η φαντασία είχε ισχυρότερη της συγγραφής! (αν και τα ονόματα μου θύμισαν Ντάγκλας Άνταμς – εσκεμμένα φαντάζομαι).
    Φυσικά έχω διαβάσει αρκετά ποστ σου για να φτάσω σ´ αυτο το συμπέρασμα.

    Απολαυστικός!!

    • Ο/Η ricudis λέει:

      Ναι, τα ονόματα ηταν καρακλεμμένα απο Douglas Adams.

      Συγγραφικά για να βελτιωθώ περισσότερο απο το σημείο που βρίσκομαι, χρειάζομαι συνειδητή προσπάθεια, μελέτη, και εξάσκηση, πράγματα που βαριέμαι να κάνω (ωστόσο αν ξέρει κανείς κανένα καλό εγχοιρίδιο δημιουργικής γραφής, που να διαβάζεται ευχάριστα στο κρεββάτι, πείτε μου). Συνήθως απλά μου κατεβαίνει μια ιδέα, τη σκέφτομαι λίγο, γράφω μονοκοπανιά, και δεν διορθώνω σχεδόν ποτέ εκ των υστέρων.

      • Ο/Η mathepeze λέει:

        Το απόλυτο εγχειρίδιο έχει γράψει ένας φίλος αλλά δεν το έχει ανεβάσει ακόμη στο διαδίκτυο. Όταν, άμα κι όποτε, θα σ’ ενημερώσω!

        Ένα πολύ καλό έχει γράψει ο Stephen King – όσο κι αν ακούγεται αστείο.

        Θα σου πρότεινα να παρακολουθήσεις σεμινάρια δημιουργικής γραφής, όπου μαζεύονται κυρίως κυρίες που απαγορεύετε να ρίχνουν αλάτι στο φαγητό φορώντας κοντομάνικο μπλουζάκι – δεν σχολιάζω υπολοίπους λόγω ανατροφής – μα το θεωρώ ανώφελο μιας και ποτέ η τέχνη του γραπτού λόγου δεν είχε μεγαλύτερη αξία από την φαντασία.

        Αυτά και γράψε τίποτα…αδημονώ.

      • Ο/Η ricudis λέει:

        Ευχαριστώ. Το εχω στα υπόψην να το πάρω το βιβλίο του king, και οχι, δεν μου ακούγεται καθόλου αστείο. Είναι ενας πάρα πολυ επιτυχημένος και μεθοδικός επαγγελματίας, και ξέρει να χρησιμοποιεί την τεχνική του είδους του – αρα αν έχει κάτι να πεί επ’αυτού, για μένα είναι κάτι που αξίζει να το διαβάσω (για να το θέσω ευγενικά: θεωρώ τις κρίσεις περί σοβαρής και ασόβαρης λογοτεχνίας λιγάκι κομπλεξισμούς ανθρώπων που ασχολούνται περισσότερο απ’οσο θα´πρεπε με τον εαυτό τους)

        Σεμινάρια θα ήθελα να παρακολουθήσω κάποια στιγμή, αλλα δεν εχω το χρόνο προς το παρόν.

  2. Ο/Η spiral architect λέει:

    Αγαπητέ μου, μας εμπερδέψατε.
    Ο Σαραντάκος ισχυρίζεται ότι οι εξωγήινοι δεν γνωρίζουν αρχαία ελληνικά και εσεις κατόπιν προσωπικής εμπειρίας – ως άνω – ισχυρίζεσθε ότι την χρησιμοποιούν ωσάν γλώττα μηχανής.
    Οφείλετε να επιλύσετε τας εκκρεμότητάς σας με τον Σαραντάκον.
    Εγώ οφείλω να σας λινκάρω το αληθές και αμαρτίαν ουκ έχω. 😛

    • Ο/Η ricudis λέει:

      Δεν έχουμε καμμία διαφορά να επιλύσουμε με τον κ. Σαραντάκο.

      Η διαφορά μας είναι οτι, οι εξωγήινοι με τους οποίους ασχολούμαι εγω, γνωρίζουν μια χαρά πόσο εξωγήινοι ειναι. 😀 😀 😀


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s