Ιστορίες για ελέφαντες.

Πότιζα το γλαστράκι με τον φίκο, οταν χτύπησε το κουδούνι. Στην αρχή το αγνόησα. Πάντα ανοίγω την πόρτα καθυστερημένα, ελπίζοντας οτι ο ενοχλητικός που εμφανίστηκε ξαφνικά για να ταράξει την ησυχία μου – ενας θεός ξέρει για ποιο λόγο – εχει φυγει. Αυτός δεν το έκανε. Άνοιξα στο τέταρτο παρατεταμένο κουδούνισμα, κρατώντας ακόμη τον φίκο.

Κοίταξε το γλαστρακι.

– «Ετοιμάζεστε να φάτε;»

Τον κοίταξα με το πιο απορημένο ύφος του κόσμου – ανίδεος για ο,τι επρόκειτο να ακολουθήσει.

– «Είστε ο κ. Γιώργος Ελέφαντας;», ρωτησε, βγάζοντας ενα χαρτί απο την τσέπη του. «Γιώργος Ελέφαντας, ΑΔΤ Τ392812, πρόεδρος της Ένωσης… Αερομονετιστών;» ρωτησε σουφρώνοντας τα φρύδια με απορία.

– «Ο ίδιος», απάντησα. «Είμαστε ένας πλήρως αναγνωρισμένος απο το κράτος, νομιμότατος σύλλογος. Αγοράζουμε πίνακες του Μονέ και τους πετάμε απο αεροπλάνα».

Γύρισε και έκανε ενα νόημα.

– «Εντάξει, τον βρήκαμε, ελάτε».

Παραμέρισε και τέσσερις μεγαλόσωμοι τύποι έπεσαν επάνω μου και με έριξαν στο πάτωμα τυλίγοντας με με ενα πελώριο δίχτυ. Πάλευα να ελευθερωθώ φωνάζοντας ταυτόχρονα, όταν ένιωσα το τσίμπημα στο μπράτσο.

Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου, ήμουν ξαπλωμένος σε κάτι σκληρό. Κρύωνα, ήμουν ολόγυμνος, και το κεφάλι μου πονούσε αφόρητα. Κουνήθηκα ελαφρά, χωρίς να ανοίξω τα μάτια. Ένιωθα το αίμα να σφυροκοπάει στους κροτάφους μου. Άνοιξα ελαφρά τα μάτια, και το φώς του ήλιου έστειλε σουβλιές πόνου βαθιά μέσα στο κρανίο μου. Τα ξανάκλεισα αμέσως.

– «Είδες τι έκανες με τις φωνές σου, παλιόπαιδο; Τον ξύπνησες! Πάμε, είναι ώρα να φύγουμε».

Το παλιόπαιδο παραπονέθηκε καθώς οι φωνές άρχισαν να απομακρύνονται. Έκανα μια δεύτερη προσπάθεια να ανοίξω τα μάτια μου, καλύπτοντας τα με το χέρι. Αυτή τη φορα τα κατάφερα κάπως καλύτερα. Ζαλιζόμουν. Ανακάθισα με δυσκολία και κοίταξα γύρω μου.

Ήμουν κλεισμένος σε ενα πελώριο κλουβί, περίκλειστο με χοντρά μεταλλικα κάγκελα μπηγμένα βαθιά στο έδαφος. Το κλουβί ήταν σίγουρα μεγαλύτερο απο το διαμέρισμα μου. Στο έδαφος, το χώμα ήταν καλυμμένο απο ενα παχύ στρώμα άχυρου. Σηκώθηκα παραπατώντας και πιάστηκα απο ενα κάγκελο. Κοίταξα τριγύρω μου προσπαθώντας να διώξω τη ζαλάδα. Διέκρινα κι άλλα κλουβιά. Στο κλουβί
αριστερά μου, παρόμοιο με το δικό μου, κοιμόταν αμέριμνος ενας ρινόκερος.

Σε κάποια απόσταση απο το κλουβί βρισκόταν ένας χαμηλός διαχωριστικός φράχτης. Κόσμος περπατούσε αμέριμνος πίσω απο το φράχτη κοιτάζοντας τριγύρω. Ορισμένοι κοιτούσαν εμένα.

Ένας δυνατός μεταλλικός θόρυβος με έκανε να γυρίσω απότομα. Η ζαλάδα του αναισθητικού παραλίγο να με ξαναρίξει στο πάτωμα. Παραπατώντας προσπάθησα να πλησιάσω την γωνία του κλουβιού, στην οποία ενας εργάτης φτυάριζε φύλλα μέσα στο κλουβί απο ενα άνοιγμα στα κάγκελα.

– «Ε, φίλε!» φώναξα. Ο εργάτης με κοίταξε με κουρασμένο βλέμμα και συνέχισε να φτυαρίζει. «Άνοιξε μου! Που βρίσκομαι;».

– «Ελπίζω αυτή τη φορα να το φάς όλο. Ειναι φίκος, σου αρέσει μου είπαν. Γαμήθηκα πατόκορφα να σου βρω φίκους. Αν το φας, θα σου φέρω κι άλλο αύριο».

Έκλεισε το άνοιγμα με δύναμη και το μαντάλωσε με ενα σύρτη. Πέταξε το φτυάρι στο καροτσάκι του κι άρχισε να απομακρύνεται. «Στάσου! Τι συμβαίνει εδω; Που είμαι;» του φώναξα, ματαια. Δεν γύρισε να μου ρίξει ούτε μια δεύτερη ματιά. Κάθησα πάνω στο σωρό με τους φίκους και έκλεισα τα μάτια μου.

Με ξύπνησε ο ήχος μετάλλου πάνω σε μέταλλο. Ειχε περάσει πια το μεσημέρι, και η ζαλάδα με τον πονοκέφαλο μου είχαν περάσει σχεδόν τελείως. Ακριβώς εξω απο το κλουβί καθόταν ενας άντρας με πουκάμισο και γυαλία, σε μια πτυσσόμενη καρέκλα. Στα χέρια του κρατούσε ενα σημειωματάριο και το στυλό με το οποίο χτυπούσε τα κάγκελα του κλουβιού. Σηκώθηκα και έτρεξα πρός το μέρος του.

– «Επιτέλους, ένας λογικός άνθρωπος. Βγάλτε με απο δω μέσα!».

Ο άντρας με το πουκάμισο μου έδειξε τη γωνία του κλουβιού με το στυλό.

– «Κάτσε. Θα σου τα εξηγήσω ολα.»

Υπάκουσα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να καλύψω τη γύμνια μου.

Ο άντρας έγραψε κάτι στο σημειωματάριο. Διόρθωσε τα γυαλιά του και με κοίταξε.

– «Είμαι ο καινούριος διευθυντής του ζωολογικού κήπου. Ο προηγούμενος, εκείνος που ήξερες, έφυγε. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί όταν το έσκασες. Ολόκληρος ζωολογικός κήπος και να χάνει τον ελέφαντα. Ρόμπα τον έκανες τον άνθρωπο. Πάλι καλα που το υπουργείο έδειξε κατανόηση και δεν έχασε τη σύνταξη του. Εχει δυο παιδιά να ταίσει, ξέρεις».

– «Οταν το… το έσκασα; Ζωολογικός κήπος;» κατάφερα να ψελλίσω.

Ο διευθυντής κοίταξε το σημειωματάριο του. «Ο ελέφαντας δραπέτευσε απο τον ζωολογικό κήπο στις 23 Φεβρουαρίου. Το διαμέρισμα σου το νοίκιασες στις 25 Φεβρουαρίου. 2 ολόκληρες μέρες περιφερόσουν στο δρόμο. Πάλι καλά που σε βρήκαμε, να λές. Πρέπει να είσαι χαρούμενος, τι ήθελες και το’σκασες; Είναι επικίνδυνα εκει εξω».

– «Ποιος ελέφαντας;» φώναξα εξαγριωμένος.

Ο διευθυντής έγραψε κατι ακόμα στο σημειωματάριο του.

– «Μεθάυριο μας φέρνουν μια θήλυκιά απο το Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου, για γονιμοποίηση. Τους στείλαμε τις εξετάσεις σου και είπαν οτι είσαι η τελευταία της ελπίδα. Φρόντισε να τα πάς καλά, γιατί αμα μας βγείς και δραπέτης και ανίκανος, μπορεί να ξαναγυρίσεις στη Σρι Λάνκα».

– «Στη Σρι Λάνκα;», ρώτησα μπερδεμένος. «Ποιός είναι απ’τη Σρι Λάνκα;»

– «Εσυ, φυσικά».

– «Εγω απο τη Σρι Λάνκα; Καλά, πάτε με τα καλά σας; Δεν είμαι απο τη Σρι Λάνκα. Και δεν ειμαι ελέφαντας!».

Έσκυψε στην καρέκλα του και έβγαλε κάτι απο την τσάντα δίπλα του. «Αυτό δικό σου είναι;» με ρώτησε κρατώντας το μπροστά μου. Ήταν η ταυτότητα μου.

– «Ναι δικιά μου είναι», είπα ανακουφισμένος.

– «Το γράφει ξεκάθαρα, εδώ. Όνομα Γεώργιος, επώνυμο Ελέφαντας, απορώ τι το συζητάμε τόση ώρα. Τι προσπαθείς, να μου αποδείξεις οτι δεν είσαι ελέφαντας; Ήρθα απλά για να σε ενημερώσω. Το πρόγραμμα το ξέρεις. Φαγητό μια φορα τη μέρα, επίσκεψη κτηνιάτρου μια φορα το μήνα. Να φέρεσαι φυσικά για τους τουρίστες, κάνε κανενα κολπάκι απο τα δικά σου, εντάξει, τα ξέρεις αυτά,
εδώ ήσουν και πρίν».

Έμεινα άφωνος.

– «ΔΕΝ. ΕΙΜΑΙ. ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ.»

Ο διευθυντής αναστέναξε.

– «Ούτε ο ρινόκερος εκει δίπλα δεν είναι τόσο ξεροκέφαλος οσο εσυ. ΦΥΣΙΚΑ και είσαι ελέφαντας. Για ποιόν άλλο λόγο θα βρισκόσουν στο ζωολογικό κήπο;»

Το επιχείρημα ακουγόταν καλό, αλλα δεν πείστηκα.

– «Δεν εχει καμμία σημασία η προσωπική μου γνώμη η τι μου φαίνεσαι εμένα – εγω, παρότι διευθυντής, ένας απλός υπάλληλος είμαι. Η γνώμη μου δέ μετράει. Τα χαρτιά σου το γράφουν ξεκάθαρα, ορίστε και το πιστοποιητικό εισαγωγής», ειπε ο διευθυντής δείχνοντας μου ένα χαρτι. «Ασιατικός Ελέφαντας» γράφει. «Ορίστε και η υπογραφή του Υπουργού Γεωργίας της Σρι Λάνκα. Τι πιο επίσημο;».

– «Καλά, έχετε τρελαθεί εντελώς; Πιστεύετε πραγματικά οτι είμαι ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ;».

– «Απ’οτι φαίνεται, ναι», απάντησε ο διευθυντής. «Τα χαρτιά είναι εντάξει, και κάναμε τον κόσμο ανω κάτω να σε βρούμε. Αν δεν είχα εκείνη την ιδέα με τα ενοικιαστήρια, ακόμα θα ψάχναμε», απάντησε ο διευθυντής, σηκώθηκε απο την καρέκλα του, και την δίπλωσε.

– «Μα, εισαι σοβαρός; Σου φαίνομαι για ελέφαντας; Οι ελέφαντες έχουν προβοσκίδα! Με βλέπεις να έχω προβοσκίδα;»

– «Εντάξει, αφού θέλεις να το παίξουμε έτσι, να το παίξουμε έτσι». Περίμενα οτι θα κοίταζε ανάμεσα στα πόδια μου και θα έκανε κάποιο φτηνό αστείο, αλλα αυτος με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια γεμάτος σοβαρότητα. «Δεν έχεις προβοσκίδα».

Επιτέλους, σκέφτηκα. Ο άνθρωπος ξαναβρήκε τα λογικά του. Άφησα ενα αναστεναγμό ανακούφισης.

«…Αλλα αυτό δε λέει τίποτα», συνέχισε ο διευθυντής. «Μπορεί να την έκοψες για να διαφύγεις ευκολότερα».

Ένιωσα το αίμα να φεύγει απο το πρόσωπο μου. «Μα οι ελέφαντες δε μιλάνε! Και έχουν και κατι πελώρια αυτιά!», διαμαρτυρήθηκα νιώθοντας τις ελπίδες μου να χάνονται, αλλα ανίκανος να δεχτώ τον παραλογισμό της όλης υπόθεσης. Θα το πολεμούσα. Στο τέλος θα κέρδιζα.

– «Τα αυτιά σου μου φαίνονται μια χαρά», είπε ο διευθυντής. Και οχι άδικα, σκέφτηκα. Πάντα με πείραζαν στο σχολείο για τα λιγο πεταχτά αυτιά μου. «Οσο για την ομιλία», συνέχισε, «οι ελέφαντες έχουν πολύ εξελιγμένη επικοινωνία μεταξύ τους, και εσυ είσαι απο τους ιδιαίτερα έξυπνους του είδους, απ’οτι μαθαίνω. Κανένα άλλο ζωο δεν είχε καταφέρει να δραπετεύσει απο εδω. Ρεζίλι
των σκυλιών μας έκανες».

– «ΜΑ ΚΑΛΑ, ΦΑΙΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ;», φώναξα εξαγριώμενος.

– «Έχεις πτυχίο βιολογίας;», με ρώτησε ο διευθυντής, αγνοώντας επιδεικτικά το θυμό μου.

– «Τι σχέση…»

– «Έχεις;», με διέκοψε.

– «Οχι», απάντησα ηρεμώντας. Η αλήθεια ήταν οτι δεν περίμενα τέτοια ερώτηση.

– «Προφανώς», απάντησε ο διευθυντής. «Κανένας ελέφαντας δεν έχει».

Γέλασε μόνος του με το καλαμπούρι του, και αμέσως ξανασοβάρεψε.

«Αν είχες όμως θα ήσουν απίστευτα προσεκτικότερος με την εξαγωγή ταξινομικών συμπερασμάτων βασισμένων αποκλειστικά σε φαινοτυπικές εκφράσεις».

Γύρισε να φύγει. Ένιωσα οτι αυτή ήταν η τελευταία μου ελπίδα.

– «Μη φεύγεις!» του φώναξα. «Οι χαυλιόδοντες; Οι ελέφαντες εχουν χαυλιόδοντες!»

Στάθηκε και με κοντοκοίταξε. Γύρισε ξανά προς το μέρος μου και με πλησίασε.

– «Έχεις δίκιο. Άνοιξε το στόμα σου».

Ποτέ δεν ένιωσα τοσο ευτυχισμένος ανοίγοντας διάπλατα το στόμα μου μπροστά σε κάποιον. Ο διευθυντής πλησίασε λιγο ακόμα και εξέτασε τα δόντια μου προσεκτικά.

– «Δεν είναι τίποτε», είπε. «Είσαι νέος ακόμη. Θα μεγαλώσουν με τον καιρό».

Γύρισε και απομακρύνθηκε. Κοίταξα προς τη μεριά του φράχτη. Ενα παιδάκι με παρακολουθούσε με γουρλωμένα μάτια, κρατώντας τη μητέρα του απο το χέρι.

– «Μαμα! Μαμα! Μοιάζει με το μπαμπα!»

Κάρφωσα το βλέμμα μου στα μάτια της μητέρας, ολο ελπίδα. Οι αρθρώσεις μου είχαν ασπρίσει απο το σφίξιμο των χεριών μου πάνω στα κάγκελα του κλουβιού.

– «Μην το πείς αυτό στο μπαμπά», απάντησε περιπαιχτικά η μητέρα. «Γιατί μετά άντε να αποδείξει οτι δεν ειναι ελέφαντας», πρόσθεσε τραβώντας το παιδάκι απο το χέρι. «Άντε, ασε ήσυχο τον κύριο ελέφαντα να φάει και πάμε να πάρουμε παγωτο!»

Advertisements

2 Σχόλια on “Ιστορίες για ελέφαντες.”

  1. Ο/Η allemaos λέει:

    και έμεινες εκει μέσα? Τι λές τώρα?
    Ρε μπας και είσαι ελέφαντας και μας το παιζεις «ιστορία»?

  2. Ο/Η tgv λέει:

    εγω πάντα το έλεγα, είσαι ελέφαντας… αλλά άντε να αποδείξω ότι εγώ δεν είμαι και είσαι εσύ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s