Μια πολεμική ιστορία

Κάποτε, στα παλιά παλιά χρόνια, υπήρχε στην κεντρική Ασία μια χώρα. Κι άλλες υπήρχαν – και υπάρχουν ακόμα – αλλα εμείς, αγαμητοί μου φίλοι, σ’αυτη εδω την Διδακτική Ιστορία, θα ασχοληθούμε με μία συγκεκριμένη, αφήνοντας τις υπόλοιπες για μελλοντική χρήση.

Ήταν μια μικρή, περήφανη, μυστακόσχημη χώρα, που κατοικείτο απο φυλές καλοκάγαθων αγροτών που εξέτρεφαν πορτοκαλιά αβγανικά καρότα (που προορίζοταν για εσωτερική κατανάλωση), και κτηνοτρόφων, που ασχολούνταν κυρίως με την εκτροφή του κύριου εξαγώγιμου προιόντος της χώρας, που ήταν – οπως μπορείτε εύκολα να μαντέψετε – τα αβγά. Και ακριβώς απο αυτά τα αβγά που εξέτρεφαν οι περήφανοι κτηνοτρόφοι, οι επονομαζόμενοι και Ταλιμπάν, πήρε και το όνομα της ολόκληρη η περήφανη αυτή χώρα που ονομάζεται Αβγανιστάν.

Τόσο περίφημα ήταν τα αβγά που εξέτρεφαν και πουλούσαν σε ολόκληρη την οικουμένη οι αβγανοί Ταλιμπάν, που ηταν περιζήτητα σε κάθε κουζίνα – γκουρμέ και μη. Ποσοι ονομαστοι Άγγλοι σεφ, πόσοι Γάλλοι γαστρονόμοι δεν ξόδευαν αμέτρητο χρόνο και κόπο προκειμένου να προμηθευτούν απο τη μακρινή αυτή χώρα έστω και μια εξάδα αυτών των περίφημων, νοστιμότατων αβγών, που, όπως λέγεται, έφτιαχναν την τέλεια μπεσαμέλ. Λέγεται μάλιστα οτι απο το Αβγανιστάν ήταν που πήρε, μετά απο ειδική παραγγελία, το αβγό του ο περίφημος επιθεωρητής Κολόμπο, αβγό το οποίο έμελλε να μείνει στην ιστορία και μνημονεύεται ακόμα και σήμερα στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά.

Ακριβώς απο πάνω απο την μικρή αυτή αλλα περήφανη χώρα, υπήρχε μια πελώρια χώρα που ονομάζοταν Εσουσουδού. Η Εσουσουδού ήταν μια χώρα που κάποτε ονομάζοταν Ρωσία και κατοικούταν απο φιλήσυχους και ειρήνικους Ρώσους που περνούσαν τις μέρες τους μεθώντας με ενα ποτό που έφτιαχναν απο πατάτες, παίζοντας με κάτι ηλίθιες κούκλες που μπαίνανε η μια μέσα στην άλλη και πάντα καποιο κομμάτι τους χάνοταν, και γράφοντας φριχτά τραγούδια που τα παίζανε με κάτι μικροσκοπικές τρίχορδες κιθάρες.

Μέχρι που μια μέρα, στην πελώρια και φιλήσυχη Ρωσία, εμφανίστικαν κάτι κακοί και μοχθηροί κόκκινοι τύποι με μουστάκια και τριγωνόσχημες γενειάδες. Οι τριγωνόσχημες αυτές γενειάδες, ήταν όμοιες τόσο με εφηβαίον αμόλυντου παρθένας κορασίδoς, που εξ΄αιτίας αυτών, οι μοχθηροί αυτοί κόκκινοι άνθρωποι ονομάστηκαν Κουμουνισταί.

Ηταν τόσο μοχθηροί και κακοι δε αυτοί οι Κουμουνισταί που μετέτρεψαν την πελώρια αυτή χώρα απο Ρωσία σε Εσουσουδού, γέμισαν τα μπουκάλια του ποτού απο πατάτες με κόκκινα αστέρια, έδωσαν διαταγή να μεταποιηθούν όλες οι μικροσκοπικές τρίχορδες κιθάρες σε σφυροδρέπανα, και μετέτρεψαν τους κάτοικους της χώρας απο φιλήσυχους και ειρήνικους σε κόκκινους, μοχθηρούς και – απαραιτήτως – με μουστάκι.

Οσο όμως και εαν προσπαθούσαν οι κακοί κόκκινοι και μοχθηροί Κουμουνισταί, ποτέ δεν κατάφεραν να παράγουν τοσο τέλεια, τοσο φρέσκα, τοσο νόστιμα και περιζήτητα αβγά οσο το γειτονικό Αβγανιστάν. Φθόνος, πίκρα και μίσος φώλιαζε έκτοτε στο κόκκινο μοχθηρό μυαλό των Κουμουνιστών για τους φιλήσυχους και ειρηνικούς Ταλιμπάν, που με τα αβγά τους τους ρεζίλευαν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ανάμεσα στούς Ταλιμπάν που ζούσαν εκείνη την εποχη στο ειρηνικό Αβγανιστάν, ζούσε ο μεγάλος μπουζουκτσής μουσικός Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ, ο επονομαζόμενος «Ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος». Τοσο ονομαστός και μεγάλος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού ηταν ο Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος, που καθημερινά τον φώναζαν οι μεγαλύτερες οικογένειες των Ταλιμπάν για να θρέψει με τη μουσική του την ψυχή των πουλερικών, που οταν τον άκουγαν εκστασιασμένα να παίζει τα γλυκύτερα ταξίμια που έπαιξε ποτέ άνθρωπος, κάτι απο τη μαγεία της μουσικής εισχωρούσε στα αβγά τους και τους έδινε όλες αυτές τις μαγικές ιδιότητες που τα έκαναν περιζήτητα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Έμελλε εκείνη τη μοιραία νύχτα του οχι και τόσο μακρινού 1979, ο μεγάλος και ονομαστός μουσικός Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος, να βρίσκεται σε ενα παραμεθόριο Αβγανικό χωριό. Μόλις είχε παίξει στα πουλερικά του χωριού, και είχε καθήσει γύρω απο τη φωτιά στην οποια συγκεντρώνοταν κάθε βράδυ οι Ταλιμπάν φύλαρχοι του χωριού. Οι φύλαρχοι αυτοί είχαν σε τόσο μεγάλο σεβασμό τον Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ τον άνθρωπο, τον μύθο, τον θρύλο, που συγκεντρώθηκαν εκείνη τη νύχτα μόνο και μόνο για να ακούσουν το μπουζούκι του, και την μοναδική, μεγαλειώδη εκτέλεση του παραδοσίακου Αβγανικού τραγουδιού «Come on Mr. Taliban, tally me banana».

Ανυπομονώντας ενας απο τους φύλαρχους να αρχίσει επιτέλους το μαγικό του παίξιμο ο ονομαστός Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος, που ξεχνώντας τους ευγενικούς του τρόπους και την αριστοκρατική του καταγωγή, του φώναξε – λιγάκι ανάγωγα, όπως αποκάλυψαν αυτήκοοι μάρτυρες της σκηνής

«Αντε καμμια ωρα ρε μεγάλε Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ άνθρωπε, μύθε, θρύλε! Ρίξε μας επιτέλους καμμια μπουζουκιά!»

Δυστυχώς, θες λίγο η βαρηκοία του μεγάλου μουσικού Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ, του άνθρωπου, του μύθου, του θρύλου, λίγο το ονομαστό Αβγανικό αφιόνι που άτμιζε στους ναργιλέδες των φυλάρχων, λίγο η κούραση και το περασμένο της ώρας, έφεραν το μοιραίο. Ο μεγάλος και ονομαστός μουσικός Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος, παράκουσε.

Και αντί για την λέξη «μπουζουκιά», ο ονομαστός Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος, κατάλαβε «μπαζουκιά».

Μη θέλοντας να χαλάσει χατήρι στον φύλαρχο, ο ονομαστός Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος, σηκώθηκε ατάραχος, πήγε στη σκηνηή του, και γύρισε ύστερα απο λίγο κρατώντας ενα πελώριο φορητό ολμοβόλο – το επονομαζόμενο και μπαζούκας. Μη θέλοντας να τραυματίσει κανέναν απο την ομήγυρη, και πρίν προλάβουν οι τρομαγμένοι Ταλιμπάν φύλαρχοι να τον ειδοποιήσουν για το λάθος του και να τον σταματήσουν, ο μεγάλος και ονομαστός Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ ο άνθρωπος, ο μύθος, ο θρύλος, σημάδεψε ψηλά με το μπαζούκας στον ουρανό, και πάτησε τη σκανδάλη στέλνοντας με βροντερό ήχο μια μπαζουκιά στον αέρα.

Ποιο διεστραμμένο κλωθογύρισμα του κουβαριού της μοίρας όδηγησε στα γεγονότα που ακολούθησαν, ποτέ δε θα μάθουμε, αγαμητοί μου αναγνώστες. Αλλα τα ίδια τα γεγονότα μας ειναι γνωστά απο την Ιστορία. Το βλήμα του μπαζούκα πέρασε τα σύνορα με την Εσουσουδού, εκτέλεσε μια τελειότατη βαλλιστική τροχιά, και έπεσε ακριβώς επάνω στην δεξαμενή καυσίμων του μεγαλύτερου μοχθηρού κόκκινου και Κουμουνιστικού εργοστασίου μετατροπής μικροσκοπικών τρίχορδων κιθάρων σε σφυροδρέπανα.

Το εργοστάσιο ανατινάχτηκε ολοσχερώς, σκορπίζοντας τον θάνατο σε 492 μοχθηρούς κόκκινους Κουμουνιστές εργάτες με μουστάκι, και στον ονομαστό Ρώσο ταξίαρχο Ομάρ Ταρίφ, αρχηγό των Κουμουνιστών ταξιτζήδων που έτυχε εκείνο το βράδυ να επισκέπτεται το εργοστάσιο. Απο τον Ομάρ Ταρίφ δεν ευρέθηκε ποτέ ούτε ίχνος της σορού του, εκτός απο το μοχθηρό, κόκκινο, Κουμουνιστικό μουστάκι του.

Οι κακοί και μοχθηροί κόκκινοι Κομουνισταί, τυφλωμένοι απο την οργή και το μίσος τους για τους ειρηνικούς Ταλιμπάν, αρνήθηκαν κάθε εκδοχή περι ατυχήματος. Θεώρησαν το συμβάν επιθετική ενέργεια, και την επόμενη κιόλας μέρα εισέβαλαν στο ειρηνικό Αβγανιστάν με κακά και μοχθηρά κόκκινα Κουμουνιστικα τάνκς κι αεροπλάνα, όλμους πολυβόλα και ψυχή σαν του Λαικού Στρατού, και σε ενα σκληρό, μακρύ, φριχτό και καταστροφικό πόλεμο που κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια, μετέτρεψαν το Αβγανιστάν σε Ομελετιστάν και Αβγατηγανιστάν.

Όσο για τον μεγάλο και ονομαστό Μωχάμετ Ελ-Μπακάρ, τον άνθρωπο, τον μύθο, τον θρύλο, επέζησε του φριχτού και καταστροφικού αυτου πόλεμου, μετα το τέλος του οποίου, αγαμητέ αναγνώστη, σε μια μικρή και σεμνή τελετή στο κτίριο του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, του απονεμήθηκε ενα ζευγάρι ακουστικά βαρηκοίας Ζήμενς, ωστέ να μην επαναλάβει ποτέ στο μέλλον εκείνο το μικρό του λάθος με τις τραγικές και καταστροφικές συνέπειες.

Advertisements

6 Σχόλια on “Μια πολεμική ιστορία”

  1. Ο/Η Ευγένιος Τριβιζάς λέει:

    Μου οφείλετε royalties αγαπητέ. 🙂

    • Ο/Η ricudis λέει:

      Αγαπητέ κ. Τριβυζά, επικοινωνήστε με την λογοτεχνική μου πράκτορα την Μαριλίτα mtantzi at gmail.com για να διευθετήσει το ζήτημα.

  2. Ο/Η sonder λέει:

    Δεν μου αρέσει η ιστορία σας, για πολλούς και διάφορους λόγους που αυτό το buffer δεν είναι δυνατό να τους χωρέσει.

  3. Κι επειδή οι φύλαρχοι δεν τρώγανε χοιρινό, το μπέηκον στο Αβγατηγανιστάν το φέρανε οι αμερικάνοι.

    Να τα λέμε αυτά!

  4. Ο/Η George λέει:

    Μουσική επένδυση για την ιστορία


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s