Μια ιστορία για τον Πρέο.

Όπως σας είχα υποσχεθεί και παλαιότερα, αγαπητοί αναγνώσται, σήμερα θα σας διηγηθώ την τραγική αλλα διδακτική ιστορία του σεβασμιωτάτου κ. Πρέου. Ο κ. Πρέος, αγαπητοί μου αναγνώστες, ητο Διευθυντής. Τόσο Διευθυντής ήταν, που επέπληττε αυστηροτάτως οποιονδήποτε τολμούσε – έστω και εξ’αποδεδειγμένης παραδρομής – να γράψει την λέξη Διευθυντής χωρίς κεφαλαίο δέλτα.

Διευθυντής Γυμνασίου, βεβαίως. Του παλιού Γυμνασίου, του καλού. Απο κείνα που έβγαζαν μελλοντικούς Τμηματάρχες, Επιλοχίες, Αρχιδιακόνους και Υπενομωτάρχες της Χωροφυλακής – ολοι σεβαστά μέλη της κοινωνίας – και οχι σαν αυτά τα φλώρικα τα καινούρια που βγάζουν μόνο hackers, rappers και υποψήφιους MBA.

Μάλιστα, κάποτε ένας ξεχωριστός μαθητής που τελείωσε το Γυμνάσιο Κάτω Νεοχωρούδας επι της Διευθύνσεως του κ. Πρέου, έφτασε στο σημείο να γίνει Αναπληρωτής Υποδιευθυντής σε κάποια Σοβαροτάτη Κρατική Υπηρεσία στην πρωτεύουσα. Τόσο περήφανος ηταν ο κ Πρέος γι’αυτόν το μαθητή του, που πάντα τον μνημόνευε στήν εμψυχωτική ομιλία που συνήθιζε να κάνει πάντα στους μαθητές την πρώτη ημέρα της Διευθύνσεως του. Τους έδειχνε μάλιστα μια δαγγεροτυπία της αναμνηστικής πλάκός που αναρτήθηκε στο Γυμνάσιο Νεοχωρούδας με την επιγραφή «Εδω διαπαιδαγωγήθην ο Αναπληρωτής κ. Αρμάος, υπο Διευθύνσεως Πεφωτισμένης του Διευθυντού κ. Πρέοντος».

Αυτήν ακριβώς την εναρκτήριο ομιλία ήταν και σήμερα έτοιμος να κάνει στους μικρούς μαθητές του διθέσιου – μάλιστα, διθέσιου! – Γυμνασίου Ανω Κοκκορότρυπας οπου μόλις είχε τοποθέτηθέι Διευθύνων ο κ. Πρέος, μετά εντολής της Διοικητικής Υπηρεσίας του Υπουργείου, φέρουσας μάλιστα και την ιδιόχειρον υπογραφή του κ. Υφυπουργού δίπλα στην Μεγάλη Σφραγίδα του Υπουργείου. Τόσο περήφανος ήταν σήμερα ο κ. Πρέος για την λαμπρή τοποθέτηση του που αποδείκνυε για ακόμα μία φορα την Σοφίαν του Κρατικού Μηχανισμού, που ξέχασε να ισιώσει την καρφίτσα της γραββάτας του – μια συνήθεια που τηρούσε απαρεγκλίτως απο την ημέρα που του την χάρισε ιδιοχείρως ο ίδιος ο Δήμαρχος.

Ο κ. Πρέος συνήθιζε να κάνει την ομιλία του προς τους μαθητές την ώρα του μαθήματος της Εθνικής Ηθικής Διαπαιδαγωγήσεως. Έτσι του δίνοταν η ευκαιρία να κάνει και ενα μάθημα επίδειξης, τόσο για να μεταφέρει λίγη απο τη Σοφία του στους εκκολαπτόμενους νεοσσούς, οσο και για να μεταφέρει την πολύχρονη εκπαιδευτική του εμπειρία στους νέους διδασκάλους. Το αγαπημένο του μάθημα αναφέροταν στην Ορθή Συμπλήρωση της Αιτήσεως Χορήγησης του Πιστοποιητικού Κοινωνικών Φρονημάτων, γνώση απαραίτητη για την μελλοντική εξέλιξη και σταδιοδρομία στην κοινωνία, των μικρών μαθητών.

Δεν είχε προλάβει καλα-καλα να ρίξει μια ματίά στους καινούριους του μαθητές, ντυμένους με τις ομοιόμορφες στολές του Γυμνασίου – στον σχεδιασμό των οποίων μάλιστα είχε συμβάλλει ο ίδιος ο κ. Πρέος, με σχόλια που κατέθεσε με επίσημον Υπόμνημα του προς την Αρμόδιο Διεύθυνση της Υπηρεσίας – όταν ακούστηκε η προσταγή της Δασκάλας πρός τους μικρούς μαθητές :

– ΟΡΘΙΟΙ!

Ολοι οι μαθητές σηκώθηκαν μεμιάς απο τα θρανία τους και στάθηκαν σε άψογη στάση προσοχής.

Η δασκάλα συνέχισε :

– Σας παρουσιάζω τον καινούριο μας Διευθυντή, τον Aξιότιμο Kύριο…. ε… Kύριο ΠΡΟΥΤΣΟ.

Ο γδούπος της σιωπής έπεσε βαρύς σαν τούβλο στην αίθουσα.

Ο κ. Πρέος γύρισε ελαφρά προς το μέρος της μικροκαμωμένης δασκάλας που είχε καρφώσει κατακόκκινη το βλέμμα της στο πάτωμα και της μίλησε στον πιό αυστηρό υπηρεσιακό του τονο:

– Πως είπατε;

Η δασκάλα δεν τόλμησε να αποκριθεί. Μια τρίχα είχε αρχίσει να κουνιέται επικίνδυνα στην μύτη του κ. Πρέου. Ήταν το μόνο σημάδι που πρόδιδε την οργή του, εκτός απο τις αστραπές που σκίαζαν το συνήθως άτεγκτο υπηρεσιακό του βλέμμα.

– Εννοουσα…

Ο κ. Πρέος την διέκοψε.

– Ξέρω τι εννοούσατε, δεσποινίς. Ξέρω πολύ καλα τι εννοούσατε. Απο χθές το βράδυ σκεφτόσασταν «να μην ξεχάσω να πω το Ρο. Να μην ξεχάσω να πω το Ρο.». Σωστα τα λέω, δεσποινίς;

– Ναί, κ. Πρου… Πρέο. Σωστά τα λέ..

– ΤΟ ΞΕΡΩ οτι τα λεω σωστά. Μην ξεχνάτε ποιός είμαι. Και πείτε μου τώρα, δεσποινίς. ΤΟ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΕΣ; Ήτο ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΕΣ το καλαμπούρι που κάνατε;

Η δασκάλα έτρεμε, κατακόκκινη. Ηταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Μα, να την προσβάλλει έτσι μπροστά στους μαθητές της;

– Πως κάνετε έτσι για ενα λαθάκι, κ. Πρέο; Άλλωστε, δεν ξέχασα να πω το Ρο!

Ο κ. Πρέος είχε γίνει κατακόκκινος απο το θυμό του, και πλέον δεν το έκρυβε. Γύρισε ολόκληρος προς το μέρος της δασκάλας, που εύχοταν να ανοίξει η γη και να την καταπιεί, και ύψωσε τον τόνο της φωνής του, σε βαθμό που σχεδόν ακούγοταν στην διπλανή τάξη.

– Λαθάκι; ΛΑΘΑΚΙ; ΛΑΘΑΚΙ το λέτε εσείς αυτο, δεσποινίς; ΞΕΡΕΤΕ ποιος ειναι ο Προύτσος και ΤΟΛΜΑΤΕ να με αποκαλείτε έτσι; Και μάλιστα ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ; Ε; ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΥΤΣΟΣ;

– Ξέρω, κύριε.

Γιατί, βλέπετε, ο Προύτσος δεν ήτο κανένας τυχαίος. Ήταν συγχωριανός και δευτεροξάδερφος του κ. Πρέου, και το μάυρο πρόβατο ολόκληρου του χωριού. Δευτεροξάδερφος εξ’αγχιστείας, βεβαίως, μια και ο κ. Πρέος θα είχε αυτοκτονήσει απο ντροπή εαν είχε οποιαδήποτε εξ´αίματος συγγένεια με ενα βδέλυγμα σαν τον Προύτσο.

Επειδή ο Προύτσος, οπώς φυσικά καταλάβατε μέχρι τώρα αγαπητοί αναγνώστες, ηταν Κουμμουνιστής.

– Δεσποινίς, συνέχισε ο κ. Πρέος προσπαθώντας να κρατήσει την αυτοκυριαρχία του. Θα ήταν καλύτερο για σάς να είχατε ξεχάσει να πείτε το Ρο. Ισως να γλυτώνατε ευκολότερα τις Συνέπειες. Θα υποβάλλω αμέσως Εγγραφη Αναφορά δια τον διορισμόν σας στον Προιστάμενο, και θα σας αποτείνω Επίπληξην. Και μαλιστα Γραπτως. Και θα αναφέρω ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΣΤΑΤΩΣ το περιστάτικο, και μάλιστα
με Κοινοποίηση στην Χωροφυλακή!

– Κ. Πρέο… Λυπηθείτε με.. θα καταστρέψετε την καριέρα μου…

– Σας αξίζει. Στο διάολο η καριέρα σας. Δεν είστε άξια να διαπαιδαγωγείτε το μέλλον της Πατρίδας μας. Ακούς εκει, Προύτσο!

Ο κ. Πρέος γύρισε την πλάτη στην δασκάλα και κατευθύνθηκε προς την πορτα. Γι’αυτήν ηταν το τελικό χτύπημα. Η αξιοπρέπεια της είχε τσαλακώθει, ο αυτοσεβασμός και η πίστη στο Λειτούργημα της είχαν εκμηδενιστεί απο την σκλήρη συμπεριφορά του κ. Πρέου. Δεν είχε τίποτε πλέον να χάσει.

– Κύριε Πρέο, κάντε ότι θέλετε. Θα υποβάλλω Ένσταση.

«Ένσταση»; «Ένσταση» ειπε, το πορνίδιο; Κανεις δεν είχε τολμήσει να του φερθεί έτσι μέχρι τώρα. Κανείς. Ένσταση σε Αναφορά του κ. Πρέου δεν είχε κανει ποτέ κανένας στα χρονικά.

Ούτε κάν ο ίδιος ο Προύτσος.

Και αν τολμούσε; Εαν δεν ήταν κάποια κούφια απειλή, αλλά του εκανέ όντως Ένσταση; Ολα έπρεπε να τα περιμένει απο μια σαν κι αυτή, που τολμούσε να τον αποκαλέσει Προύτσο. Αυτό το τσουλί σίγουρα θα ειχε Κουμμουνιστάς στην οικογένεια της, που διέφυγαν της προσοχής του Κράτους. Έπρεπε να ενημερώσει αμέσως την Υπηρεσία. Αλλα Ένσταση; Εαν του εκανε Ένσταση, θα γραφόταν οπωσδήποτε στον Υπηρεσιακό του Φάκελλο και θα τον στιγμάτιζε για πάντα.

Μία λύση μόνο έμενε στον κ. Πρέο για να διαφυλάξει την Ακεραιότητα του.

Το χέρι του έτρεμε καθώς υπέγραφε την Επιστολή Παραίτησης που συνόδευε την Επίσημον Αναφορά προς το Υπουργείο και την απέστελλε δια φάξεως. Σκέφτηκε τον ίδιο τον Υπουργό να προσπαθεί να καταπνίξει ενα δάκρυ την ωρα που θα έκανε δεκτή την παραίτηση του, μη έχοντας άλλη επιλογή απο το να αποχωριστεί τας Υπηρεσίας αυτού του ευσεβούς, υπεύθυνου και αξιότιμου Διευθυντή κ Πρέου, που η Ακεραιότης και η Τιμή του τον έσπρωξαν σ’αυτή την τελευταία, απεγνωσμένη του πράξη.

Ο κ. Πρέος μάζεψε μέσα σε μια βδομάδα τα πράγματα του και γύρισε στο χωριό. Άνοιξε καφετέρια-μπάρ και την ονόμασε «Ο Καφές του Πρέους». Έβαλε και μια μεγάλη πινακίδα απο κάτω, «Απαγορέυεται η είσοδος εις Πούστηδοι και εις Κουμμουνιστάς». Εφερε και δυο κορτσούδια απ’τη Βουλγαρία να σερβίρουν. Καλές κοπέλες, απο βασιλόφρονη οικογένεια, με κάτι βυζάρες να! Ανεπιβεβαίωτες φήμες μάλιστα αναφέρουν οτι τη μία την παντρεύτηκε κιόλας ο κ. Πρέος, και του έκανε τρια παιδιά.

Με τον καιρό, ο κ. Πρέος μαλάκωσε. Μάλιστα, λέγεται οτι σε απόδειξη της μεγαλοψυχίας του, μια η δυο φορές επέτρεψε – χωρίς να κρύβει βεβαίως κάποια ντροπή – την είσοδο κίναιδων στο καφέ του.

Αλλα ουδέποτε Κουμμουνιστών.

Όσο για τον Προύτσο, κανείς δεν ξέρει τι απέγινε. Κάποιοι είπαν οτι έφυγε στην Τασκένδη, κάποιοι άλλοι είπαν οτι κατάφεραν να τον πιάσουν και να τον εκτελέσουν οι Χωροφυλάκοι. Αλλα όποια και να ήταν η αλήθεια, το γεγονός είναι, αγαπητέ αναγνώστη, οτι απο τότε ο Προύτσος δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ στο χωριό.

Αναφορές – Βιβλιογραφία :

* Κ. Πρέος

Advertisements

2 Σχόλια on “Μια ιστορία για τον Πρέο.”

  1. […] Όπως σας είχα υποσχεθεί και παλαιότερα, αγαπητοί αναγνώσται, σήμερα θα σας διηγηθώ την τραγική αλλα διδακτική ιστορία του σεβασμιωτάτου κ. Πρέου. Ο κ. Πρέος, αγαπητοί μου αναγνώστες, ητο Διευθυντής. Τόσο Διευθυντής ήταν, που επίπληττε αυστηρότατα οποιονδήποτε τολμούσε – έστω και εξ'αποδεδειγμένης παραδρομής – να γράψει την λέξη Διευθυντής χωρίς κεφαλαίο δέλτα. Διευθυντής Γυμνασίου, βεβαίως. Του παλιού Γυμνασίου, του καλού. Απο κείνα που έβγαζαν μ … Read More […]

  2. Ο/Η tepeleni λέει:

    terasteio! tha to diavasw aurio sti douleia mou pou tha variemai na doulepsw! thanx!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s