Μια ιστορια του Δρομου.

Χρονια εψαχνε να βρει τον Δρομο. Βαθια μεσα του ηξερε οτι υπηρχε. Τον ακουγε να τον καλει στα ονειρα του να τον βρει. Και εψαχνε να τον βρει, ω κι αν εψαχνε, λεει. Εψαχνε μερα-νυχτα.

Αρχισε οταν ηταν ακομα σχετικα νεος. Ξεκινησε απο τις ιστορικες καταγραφες. Δεν μπορει, ο Δρομος καπου θα αναφεροταν. Νυχτες ξενυχτησε, και μερες ξημερωνε στις βιβλιοθηκες των πανεπιστημιων, ψαχνοντας ολες τις πραγματειες των μεγαλων ιστορικων. Διαβασε τον Ηροδοτο, τον Πλουταρχο και τον Ξενοφωντα – ηταν πεπεισμενος οτι η Ιστορια του Δρομου ξεκινουσε απο την αρχαιοτητα. Διαβασε οτι απεμεινε απο τον Κλειταρχο και τον Σωσικρατη. Διαβασε τον Διονυσιο της Αλικαρνασσου, διαβασε τον Στραβωνα, τον Σωζομενο, τον Κορνηλιο Τακιτο.

Διαβασε την Αννα Κομνηνη, τον Φραντζη, τον Μανουηλ Γεδδεων, και τον ιδιο τον Πορφυρογεννητο. Διαβασε ολοκληρο τον Hobsbawm, διαβασε τον Runciman, τον Παπαρρηγοπουλο και τον Gibbon. Ουτε μια παραγραφος, ουτε μια λεξη στην Παρακμη και Πτωση της Ρωμαικης αυτοκρατοριας δεν ανεφερε τον Δρομο. Διαβασε τον Βολταιρο και τον Prescott. Διαβασε τον Toqueville, τον Davis, τον Κορδατο και τον Δεσποτοπουλο. Διαβασε τον Χασιωτη, τον Σαββιδη και τον Diehl.

Κανενας ιστορικος, κανενας λαογραφος, ουτε καν ο Πολιτης, ο Κουκουλες, ο Κυριακιδης, δεν ανεφεραν – εστω και περιστασιακα, εστω και αποσπασματικα – τον Δρομο. Ηταν σαν ο Δρομος να μην υπηρχε. Ο Δρομος δεν εμφανιζοταν πουθενα.

Μη νομισετε ομως οτι περιοριστηκε, ο επιμονος αυτος ανθρωπος, στην ιστορικη ερευνα προσπαθωντας να βρει τον Δρομο. Περπατησε. Περπατησε πολυ. Χρησιμοποιησε ολα τα τεχνολογικα μεσα. Χαρτες, πυξιδες, GPS. Νοικιασε μεχρι και τον δορυφορο της Ikonos στην προσπαθεια του να βρει τον Δρομο, πραγμα που του στοιχισε σχεδον ολη του την περιουσια. Γιατι καποτε ηταν πλουσιος. Ω, ναι, τι πλουτη συσσωρευμενα με τον μοχθο των προγονων του ξοδεψε για να βρει τον Δρομο, ο επιμονος αυτος ανθρωπος.

Εφτασε μεχρι και στο σημειο να τον αναζητησει ο ιδιος προσωπικα. Περπατουσε και γυριζε απο στενο σε στενο, απο πλατεια σε πλατεια, χτυπουσε πορτες και επαιρνε συνεντευξεις απο τους κατοικους οταν αυτοι δεν τον εδιωχναν, νομιζοντας τον για ζητιανο. Πολλους ρωτησε για τον Δρομο. Ποσους και ποσους δεν ρωτησε «Τι ειναι αυτο;». Ολοι του απαντουσαν «δρομος», η «ενας δρομος», κανενας ομως ποτε δεν του ειπε οτι «αυτος ειναι Ο Δρομος», δινοντας ετσι ενα αισιο τελος στην περιπλανηση του.

Ο Δημαρχος ηταν η τελευταια του ελπιδα. Και παροτι δεν ηθελε, τελικα αναγκαστηκε να καταφυγει σ’αυτον. Οχι οτι ηταν κακος για Δημαρχος, καθε αλλο. Παραλιγο μαλιστα να πιστεψει και ο ιδιος στα ιδανικα και το παθος του ανθρωπου που ηρθε μια μερα να τον επισκεφτει, ψαχνοντας να βρει τον Δρομο. Τοσο πολυ που εβαλε σε κινηση ολους τους μηχανισμους και τις υπηρεσιες του Δημου. Τους σκουπιδιαρηδες. Την πολεοδομια. Τους ηλεκτρολογους και τους τεχνικους των δικτυων υδρευσης.

Κινητοποιησε μαλιστα ο Δημαρχος, μεχρι και την Επιλεκτη Ομαδα Ειδικων Αποστολων του Δημου, με το γυαλιστερο μαυρο Suzuki τετρακινητο τζιπακι της. Την Ομαδα που τοσες φορες εβγαλε τον Δημαρχο ασπροπροσωπο, φεροντας σε περας ολες τις δυσκολες αποστολες που της ανατιθοταν, οπως εκεινη την αποφραδα ημερα της καταρρακτωδους βροχης που οι υπονομοι πλημμυρισαν, και οι γατες κυνηγουσαν φρενιασμενες στα στενα και τις λεοφωρους της πολης τα αμοιρα ποντικια που ετρεχαν ματαια να γλυτωσουν απο την σκληρη και αδικη μοιρα τους.

Ματαια ομως. Ουτε αυτη η ιδια, η πολλακις τιμημενη Επιλεκτη Ομαδα, δεν καταφερε να βρει τον Δρομο. Μια αποτυχια που στοιχισε τοσο στον επικεφαλης της ομαδας, τον παρασημοφορημενο στους Δημους της Καμποτζης και του Λαος, Ταξιαρχο Πεζοναυτων Αριστοδημο Προντζογλου, που ποτε απο τοτε δεν ανελαβε ξανα Ειδικες Αποστολες, μονο αποσυρθηκε μοναχος του σε μια καλυβα στο βουνο, οπου πεθανε σε βαθια γεραματα.

Υστερα και απο αυτη, την υστατη του αποτυχια, εχασε ολους τους φιλους και τους υποστηρικτες του. Κανεις δεν πιστευε πλεον οτι θα καταφερνε να βρει τον Δρομο. Οι γκομενες τον φτυνανε, και οι φιλοι τον αφηναν. Μεχρι και η γυναικα του τον παρατησε, απηυδησμενη με την μονομανια του, οπως την αποκαλουσε, και τα εφτιαξε με εναν νεοτερο σε ηλικια, πολλα υποσχομενο Πολιτικο Μηχανικο και εργολαβο.

Οσο ομως αυτες οι αποτυχιες και αν τον κουρασαν, και αν τον εφεραν στο χειλος της απογνωσης, δεν τον εκαναν ποτε – ουτε ακομη και σημερα, που ζει κλεισμενος στο μικρο, γκριζο διαμερισμα του παρεα με τον σκυλο του – να πιστεψει, εστω και μια στιγμη, οτι ο Ποιητης εκανε ενα τοσο μεγαλο λαθος.

Και αν τον δεις, αγαπητε αναγνωστη, καποια νυχτα να περιπλανιεται στα στενα σοκακια της πολης, ουτε για μια στιγμη να μην πιστεψεις οτι προκειται για καποιον αστεγο χαμαλη που τριγυριζει ασκοπα, σαν φαντασμα. Και αν τον πλησιασεις, σιγουρα θα σε κοιταξει και θα σου μιλησει. «Ο Λοιζος δε μπορει να μην ηξερε τι ελεγε. Ο Δρομος υπαρχει», θα τον ακουσεις να λεει με την καποτε τοσο εκλεπτυσμενη του φωνη, τωρα βαρια και βραχνη απο τις κακουχιες και τις καταχρησεις. «Υπαρχει. Και εχει τη δικη του Ιστορια», θα σου πει.

«Μενει, μοναχα, να τον βρω».

Advertisements

2 Σχόλια on “Μια ιστορια του Δρομου.”

  1. Ο/Η electric λέει:

    Βαθυστόχαστο. Μακρύ. Και μεγάλο. Το post. :-Pp


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s