Μια Διδακτικη Ιστορια

Τα παλια τα χρονια, οταν δεν υπηρχαν ακομα τα μπλογκζ και οι ροδοδαχτυλες παρθενες εγραφαν το ημερολογιο τους με μολυβακι κατω απο το φως της λαμπας κηροζινης, ζουσε σε μια σπηλια του Παρνασσου ενας Δρακος.

Ο Δρακος ηταν φιλησυχος και ειρηνικος. Κατεβαινε τα καλοκαιρια στον καμπο, κυλιοταν στο χορταρι, και μυριζε τις ανθισμενες παπαρουνες. Ποτε στη ζωη του δεν εβγαλε φωτιες απο το στομα του επιτηδες. Μονο ποτε ποτε το παθαινε καταλαθος καμμια φορα που φτερνιζοταν, ιδιαιτερα την ανοιξη που ευδοκιμουσαν οι αλλεργιες.

Μια ησυχη νυχτα που το φεγγαρι εσκιζε στα δυο τον αειθαλη ουρανο, μια δυνατη φωνη ταραξε τον γαληνιο υπνο του Δρακου, εκει που ονειρευοταν. Πανω στο καλο σημειο.

ΘΑΑΑΑΑΑΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΣΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!

Ο Δρακος ξυπνησε, χασμουρηθηκε, γυρισε πλευρο και αποκοιμηθηκε ξανα. Δεν περασε ομως πολλη ωρα, και η φωνη ξανακουστηκε :

ΘΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝΑΑΑΑΑΑΑΣΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!

Το ιδιο συνεχιστηκε ολο το βραδυ, και ο Δρακος δεν μπορεσε να κλεισει ματι. Το ιδιο και το επομενο βραδυ, και το μεθεπομενο βραδυ, και πολλα ακομα βραδια. Την ημερα, οσο κι αν εστηνε καρτερι ο Δρακος, τιποτε δεν εσκιζε την σιγαλια της φυσης, εκτος απο τα τιτιβισματα των ερωτευμενων τζιτζικιων. Την νυχτα ομως, μολις η κουραση εριχνε βαρια τα βλεφαρα του δρακου, αρχιζε η φωνη :

ΘΑΑΑΑΑΑΑΑΝΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΣΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!

Τελικα ο Δρακος αποφασισε να ανακαλυψει τι συμβαινει. Ποιος διαβολος του τριβελισε το μυαλο, ποιο κακο στοιχειο τον παρακινησε να αναζητησει την εξηγηση για το χαμενο του υπνο, ποτε δεν θα μαθουμε.

Ξερουμε ομως σιγουρα απο αξιοπιστες πηγες, οτι ο Δρακος εκεινη τη μοιραια νυχτα, αφησε τη σπηλια του και κατεβηκε στον καμπο, οπου συναντησε μια παρεα Τουρκων καθισμενους σταυροποδι σε μαξιλαρες γυρω απο εναν πελωριο ναργιλε που καπνιζε. Μολις τον ειδε, ο τουρκος που κρατουσε το τσιμπουκι του ναργιλε, το περασε στον διπλανο του και φωναξε:

ΗΡΘΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΡΕ ΘΑΝΑΣΗ! ΚΑΤΣΕ ΤΡΑΒΑ ΜΙΑ ΤΖΟΥΡΑ!

Ο Δρακος, αθωος και ανυποψιαστος οπως ηταν, πηρε το τσιμπουκι του ναργιλε και τραβηξε μια βαθια τζουρα. Ο καυτος καπνος του εκαψε το λαιμο, και ο Δρακος αρχισε να βηχει δυνατα βγαζοντας απο το στομα του φλογες που εκαψαν τον ατυχο Τουρκο.

Οι συντροφοι του Τουρκου, που δεν εγνωριζαν οτι ο Δρακος ηταν φιλησυχος, και οτι μονο καταλαθος εβγαζε φωτιες απο το στομα του, φοβηθηκαν. Επεσαν πανω του, τον σκοτωσαν, τον περασαν στη σουβλα, τον εψησαν και τον εφαγαν.

Οριστε λοιπον πως εγινε και σουβλισαν οι Τουρκοι στη Λαμια τον Αθανασιο Δρακο.

Advertisements

2 Σχόλια on “Μια Διδακτικη Ιστορια”

  1. Ο/Η Θανάααασης λέει:

    Ποπο… Αυτή η ιστορία εκτός από διδακτική είναι και μια αξιόλογη παραβολική μεταφορά… Συγχαρητήρια στον κ. Ρικούδη για τις προχωρημένες διανοήσεις του… 😛

  2. Ο/Η Εκ της Αραπιάς ορμώμενος λέει:

    Σουπερμπ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s